ตอนที่11:สุกี้เป็นเหตุ

บรรยากาศในร้าน MK ที่ควรจะอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำซุปหอมฉุยและเสียงพูดคุยอย่างมีความสุข กลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมไปเสียแล้ว เมื่อพี่พายุแทรกตัวเข้ามานั่งลงข้างๆ ฉันแบบหน้าตาเฉย ทิ้งให้ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วโต๊ะ "ขมิ้นกินเยอะๆ นะคะ จะได้มีแรงทำชุดสวยๆ ต่อ" พี่แทนเปิดฉากด้วยรอยยิ้มละมุน เขามองฉันด้วยสายตาเอ็นดูพรางใช้ตะเกียบส่วนตัวคีบลูกชิ้นปลารักบี้ของโปรดของฉันมาวางในถ้วย แต่ยังไม่ทันที่มันจะแตะผิวข้าว พี่พายุก็ใช้ตะเกียบของตัวเองฉกมันไปกลางอากาศอย่างรวดเร็ว! "ฟึ่บ!" "อื้มมมม! อร่อยนะเนี่ย ลูกชิ้นร้านนี้เนื้อเด้งดีจริงๆ เลยเนาะขมิ้น" พี่พายุรีบเอาเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มกวนประสาทระดับสิบให้พี่แทนที่นั่งทำหน้าเหวออยู่ฝั่งตรงข้าม โอ๊ยยย... นี่พี่จะสร้างสงครามกลางโต๊ะอาหารจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย! ฉันได้แต่กัดริมฝีปากตัวเองแน่น พยายามสงบสติอารมณ์ที่เริ่มจะปะทุ "อะ...เอ่อออ งั้นพี่แทนกินนี่นะคะ ขมิ้นคีบให้" เพื่อลดอุณหภูมิความตึงเครียด ฉันเลยตัดสินใจคีบหมูนุ่มที่เพิ่งสุกได้ที่ไปวางในถ้วยของพี่แทนพรางส่งยิ้มแหยๆ ให้เป็นการขอโทษแทนแขกไม่ได้รับเชิญข้างๆ "ได้ไงอะขมิ้น! ของพี่ล่ะครับ พี่ก็นั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคนนะ ขมิ้นจะไม่ดูแลพี่หน่อยเหรอ?" พี่พายุรีบหันมาทำหน้างอแงเหมือนเด็กโดนแย่งของเล่น น้ำเสียงตัดพ้อของเขาทำเอาคนทั้งร้านแทบจะหันมามองเป็นตาเดียว "งั้น... นี่ค่ะ กินเข้าไปจะได้เลิกบ่น" ฉันจำใจคีบหมูอีกชิ้นให้เขาเพื่อตัดปัญหา "ขอบคุณครับ! ขมิ้นน่ารักที่สุดเลย ใจดีแบบนี้พี่รักตายเลยนะเนี่ย" คราวนี้พี่พายุยิ้มหน้าบานแฉ่งยิ่งกว่าดอกทานตะวัน ฉันหันไปมองพี่แทนที่ทำได้เพียงส่ายหัวเบาๆ แล้วยิ้มออกมาอย่างอ่อนใจ แต่ดูเหมือนพี่แทนเองก็ใช่ว่าจะยอมแพ้ง่ายๆ "งั้นขมิ้นกินอันนี้นะ อร่อยเหมือนกัน พี่จำได้ว่าขมิ้นชอบกินผักกาดขาวต้มเปื่อยๆ" พี่แทนยังคงไม่ล้มเลิกความพยายาม เขาคีบผักคีบหมูมาให้ฉันอีกรอบ "อันนี้ก็อร่อยนะขมิ้น พี่ลองชิมดูแล้ว รสชาติดีมาก" พี่พายุก็คีบเป็ดย่างจิ้มน้ำราดฉ่ำๆ มาวางทับลงไปในถ้วยฉันทันที "นี้ด้วยนะขมิ้น กินเยอะๆ จะได้โตไวๆ (ถึงจะอายุ 25 แล้วก็เถอะ)" พี่แทนส่งยิ้มหวานหยดพรางคีบลูกชิ้นกุ้งตามมาอีกหนึ่ง "เหอะ! อันนี้ดีกว่านะขมิ้น มีประโยชน์กว่าเยอะ!" พี่พายุคีบบะหมี่หยกตามลงไปสมทบ ฉันได้แต่นั่งก้มมองถ้วยตัวเองที่ตอนนี้หมู ผัก ลูกชิ้น และเป็ดย่าง กองพะเนินเทินทึกจนแทบจะมองไม่เห็นเม็ดข้าวข้างล่าง พวกเขาไม่ได้ถามฉันเลยสักคำว่าอยากกินไหม หรืออิ่มหรือยัง เอาแต่คีบแข่งกันจนถ้วยฉันแทบจะระเบิด! "พอได้แล้วค่ะ!!" ในที่สุดความอดทนของขมิ้นก็สิ้นสุดลง! ฉันรวบตะเกียบวางลงบนที่วางเสียงดังจนทั้งคู่ชะงักกึก หันมามองฉันเป็นตาเดียวด้วยสีหน้าที่ดูเลิ่กลั่ก "ขมิ้นกินไม่หมดหรอกนะคะ ตักมาให้ขนาดนี้กะจะให้ขมิ้นอิ่มไปถึงอาทิตย์หน้าเลยหรือไง!" ถึงจะโกรธขนาดไหน ฉันก็พยายามใช้คำพูดที่สุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่น้ำเสียงที่เข้มขึ้นก็บอกชัดว่าขมิ้นไม่โอเค "เอ่อ... พี่ขอโทษนะครับขมิ้น พี่แค่เห็นขมิ้นเอาแต่ดูพวกเขาเถียงกันเลยกลัวขมิ้นไม่ได้กิน" พี่แทนรีบบอกขอโทษพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ "พี่ขอโทษนะขมิ้น พี่ไม่ได้ตั้งใจจะแกล้ง แต่พี่เห็นว่าอันที่พี่ตักให้มันมี 'ประโยชน์' ต่อร่างกายมากกว่าอันอื่นแค่นั้นเอง" พี่พายุพูดเสียงอ่อนลงตอนคุยกับฉัน แต่สายตากลับตวัดไปมองค้อนพี่แทนอย่างไม่ลดละ "เห้อออ... ช่างเถอะค่ะ ขมิ้นอิ่มแล้ว" ฉันถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย พี่พายุนี่เป็นผู้ชายที่เอาแต่ใจตัวเองชะมัดเลย ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ต้องเป็นศูนย์กลางตลอด "งั้น... ถ้าอิ่มแล้ว เราไปดูหนังกันมั้ยขมิ้น? วันนี้มีหนังที่ขมิ้นอยากดูเข้าพอดีนะ" พี่แทนลองหยั่งเชิงดูอีกครั้ง "พี่ดูด้วย!!" พี่พายุโพล่งออกมาทันควันโดยที่ฉันยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ "พี่ชอบดูหนังเหมือนกันครับ โดยเฉพาะหนังที่มีขมิ้นไปดูด้วย พี่ไปแน่นอน!" "เอ่อ... ขมิ้นว่าไว้วันอื่นดีกว่าค่ะพี่แทน วันนี้ขมิ้นเริ่มรู้สึกเพลียๆ ง่วงๆ ยังไงไม่รู้" ฉันแสร้งตีหน้าเศร้า ทำเป็นหาวหวอดๆ เพื่อหาทางรอด โกหกไม่เนียนเลยจริงๆ แต่นาทีนี้ขอออกจากสถานการณ์นี้ก่อนเป็นพอ! "งั้นเรากลับกันเถอะขมิ้น แม่พี่กับแม่ขมิ้นคงทำผมเสร็จแล้วและน่าจะรอเราอยู่ที่บ้านแล้วล่ะ" พี่แทนพูดขึ้นพร้อมลุกยืน เตรียมตัวเป็นผู้นำที่ดี "นี่... เอาแม่มาอ้างด้วยเลยเหรอวะ" ฉันแอบได้ยินพี่พายุบ่นงึมงำเบาๆ อยู่ข้างหู "งั้นเจอกันใหม่นะครับขมิ้น เดินทางกลับบ้านดีๆ นะ" พี่พายุบอกลาฉันเสียงนุ่ม ก่อนจะหยิบกระเป๋าสตางค์ใบหรูขึ้นมาเตรียมจะวางมาดป๋า "ไม่ต้องหรอกครับ มื้อนี้ผมเลี้ยงเองดีกว่า ผมพาขมิ้นมา ผมต้องรับผิดชอบ" พี่แทนออกตัวอย่างแมนๆ ทำเอาพี่พายุหันขวับมามองทันที "ผมจ่ายเองดีกว่าครับ เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งผมไม่ร่วงหรอก" สงครามการแย่งกันจ่ายเงินเริ่มขึ้นอีกรอบ จนพนักงานแคชเชียร์เริ่มทำตัวไม่ถูก ฉันยืนกุมขมับอยู่ข้างๆ "เอ่อ... ขมิ้นว่า..." "ขมิ้นมากับผม ผมจ่ายเองมันถูกตามหลักสากลอยู่แล้วครับพี่พายุ" พี่แทนไม่ยอมอ่อนข้อ แถมยังพูดสวนขึ้นมาอย่างสุภาพแต่เชือดเฉือน "แล้วไง? ผมก็เลี้ยงขมิ้นได้ สั่งเพิ่มอีกสิบโต๊ะผมยังจ่ายไหวเลย!" "แต่แม่ขมิ้นฝากขมิ้นไว้กับผมครับ" พี่แทนใช้ไม้ตายสุดท้าย "ตะ...!" พี่พายุกำลังจะอ้าปากเถียง "ขมิ้นว่า... หารครึ่งดีไหมคะ? แฮะๆ เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย" ฉันพูดขัดขึ้นก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปถึงขั้นเรียก รปภ. ห้าง "หึ! ก็ได้ครับ พี่เห็นแก่หน้าขมิ้นหรอกนะ" พี่พายุควักแบงก์พันออกมาวางปึกลงบนเคาน์เตอร์แบบไม่รอเงินทอน "พี่ไปก่อนนะคะขมิ้น ไว้เจอกันใหม่นะจ๊ะ" พูดจบเขาก็เดินกระแทกไหล่พี่แทนออกไปจากร้านอย่างแรง "พี่แทนโอเคไหมคะ?" ฉันหันไปถามพี่แทนที่ยืนหน้าเสียอยู่นิดๆ "โอเคค่ะขมิ้น พี่ไม่เป็นไร... ว่าแต่ 'หนุ่ม' ของขมิ้นเนี่ย หึงแรงเอาเรื่องเหมือนกันนะ" พี่แทนปรับสีหน้ามายิ้มให้ฉันเหมือนเดิมก่อนจะวางเงินส่วนของเขาลงไป กว่าจะผ่านพ้นมื้อสุกี้ไปได้ ขมิ้นปวดประสาทไปหมดแล้วค่ะแม่! นี่ขมิ้นเสน่ห์แรงเกินไปหรือโลกมันเหวี่ยงคนบ้ามาให้ขมิ้นกันแน่เนี่ย?!