ณ ร้านเสื้อผ้า (เดิม)
ในห้างสรรพสินค้า
หลังจากที่ขมิ้นวิ่งหนีไปพร้อมกับแนน บรรยากาศภายในร้านที่เคยคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำหอมผู้หญิง ก็พลันเปลี่ยนเป็นสมรภูมิย่อมๆ ระหว่างผู้ชายร่างสูงใหญ่สองคนที่ยืนจ้องหน้ากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ สิงค์ยืนกอดอกนิ่ง ขรึมเป็นภูเขาหิน ส่วนพายุยืนเก๊กท่าขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน
"จะเอาไงก็พูดมา" สิงค์เริ่มเปิดฉากสนทนาด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาไม่อยากเสียเวลามานิ่งใส่อีกฝ่ายนานนัก
"มึงจะไม่เลิกยุ่งกับขมิ้นใช่ไหม?" พายุถามเสียงเข้ม แววตาเต็มไปด้วยความเอาเรื่องตามฉบับคุณหนูสายรุก
"แล้วทำไมต้องเลิก?" สิงค์ตอบกลับทันควัน สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของพายุ "ในเมื่อกูเองก็นับหนึ่งมาแล้วเหมือนกัน"
"เหอะ... งั้นกูมีข้อเสนอ" พายุแสยะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ เขาเริ่มรู้แล้วว่าถ้ามัวแต่มาทะเลาะแย่งกันแบบเด็กๆ แบบนี้ ขมิ้นนั่นแหละที่จะหนีพวกเขาไปทั้งคู่
"ไม่สน" สิงค์พู
