ตอนที่ 5 ไม่มีแฟน

หลังจากยืนพูดคุยกันมาได้สักพัก สองสาวก็พากันไปประจำที่หน้าเคาน์เตอร์รีเซฟชันทันที ซึ่งในระหว่างที่ทั้งสองกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่นั้น ร่างสูงโปร่งก็เดินผ่านหน้าเคาน์เตอร์ไป โดยไม่แม้แต่จะหันมามองหน้า หรือว่าเอ่ยปากทักทายเหล่าพนักงานเลยด้วยซ้ำ จะว่าไปผู้ชายคนนี้ก็เคร่งขรึมพอสมควรเลยนะ ดูท่าแล้วคงเป็นคนเข้าหาคนยากแน่นอน เอิงเอยมองตามแผ่นหลังหนาอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งร่างสูงเดินเข้าไปภายในห้องทำงาน เธอจึงหันกลับมาสนใจงานที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ห้องทำงานคริสเตียน... หลังจากเข้ามาในห้องทำงานแล้ว คริสเตียนก็หย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้หนังราคาแพง ก่อนจะเอนกายลงเพื่อผ่อนคลาย ก่อนหน้านี้เมื่อไม่กี่นาที หลังจากที่คุยสายกับลูกค้าที่อังกฤษเสร็จ ชายหนุ่มก็เดินไปตรวจเช็กคอมพิวเตอร์เครื่องนั้นด้วยตัวเอง ซึ่งใช้เวลาไม่นานเขาก็แก้ปัญหาตรงนั้นได้ เมื่อหมดเรื่องให้ห่วง เปลือกตาหนาก็ค่อย ๆ หลับลงอย่างใช้ความคิด และในขณะที่เขากำลังใช้ความคิดอยู่นั้น จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังแทรกขึ้นมา ทำให้ดวงตาของชายหนุ่มค่อย ๆ ลืมขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือ จึงได้รู้ว่าสายที่โทรเข้ามานั้นคือสายของแดเนียล… 'ได้ข่าวว่าระบบมีปัญหาเหรอ กระทบอะไรกับโรงแรมเราหรือเปล่า' ทันทีที่คริสเตียนกดรับสาย แดเนียลก็เปิดประเด็นถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทันที "ไม่มีครับพี่แดน ผมจัดการปัญหาให้หมดแล้วครับ" คริสเตียนพูดพร้อมกับการยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง โชคดีที่เขามีฝีมือทางด้านไอที ไม่งั้นเห็นทีปัญหานี้คงจะแก้ไขไม่ได้ 'แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไง' แดเนียลถามขึ้นด้วยความสงสัย โรงแรมแห่งนี้เขาบริหารมาก็ตั้งหลายปี ไม่เคยพบปัญหาในจุด ๆ นี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ แต่พอปล่อยให้คริสเตียนมาบริหารแทน กลับมีปัญหาทางด้านเทคโนโลยีเกิดขึ้นซะงั้น "พอดีแผนกรีเซฟชันรับพนักงานมาใหม่ครับ เธออาจจะยังไม่คุ้นเคยกับระบบ" เท่าที่เขาได้ตรวจสอบดูระบบแล้ว ปัญหามันก็ไม่ได้ใหญ่อะไร เขาจึงได้พูดออกไปแบบนั้น 'อืม... ฝากดูด้วยแล้วกัน นี่ก็ยังไม่หายแพ้ท้องแทนน้องมุกเลย' คราวนี้แดเนียลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอิดโรย ทำเอาคริสเตียนที่ได้ยิน ถึงกับอดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะในลำคอ "ไม่ต้องห่วงครับพี่ชาย" คริสเตียนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ในเมื่ออีกฝ่ายไว้ใจให้เขาดูแลกิจการแทน เขาก็จะใช้ความสามารถทั้งหมดที่มี ดูแลงานที่เขาได้รับผิดชอบเช่นกัน 'อืม... น้องมุกฝากบอกว่า อย่ามัวแต่ทำงานก็แล้วกัน รีบหาแฟนได้แล้ว ลูก ๆ จะได้เป็นเพื่อนเล่นกัน' "ผมไม่อยากมีหรอกครับพี่แดน ผมไม่อยากแพ้ท้องแทนเมีย ฮ่า ๆ" คริสเตียนพูดขึ้นมาพร้อมกับเสียงหัวเราะขบขัน ตัวอย่างก็มีให้เห็นอยู่คาตา เรื่องอะไรที่เขาจะต้องมีแฟนด้วย ใช้ชีวิตอย่างอิสระมันสนุกจะตายไป ไม่ต้องคอยห่วง คอยระวังหลัง หรือคอยอยู่ใต้อำนาจของเมีย พอแต่งงานไป เมียก็จะเป็นใหญ่ในบ้านทันที แค่คิดขนก็ลุกซู่ไปทั้งตัวแล้ว คนอย่างไอ้คริสเตียนจะไม่ยอมอยู่ใต้อำนาจของคนเป็นเมียอย่างเด็ดขาด และจะไม่มีวันนั้นด้วย... พูดจบคริสเตียนก็ชิงวางสายไปทันที ไม่ว่าครั้งไหนที่แดเนียลพูดถึงเรื่องแฟน เขาก็จะตัดปัญหาด้วยการเดินหนี หรือไม่ก็ตัดสายทิ้งอย่างที่เห็น (แดเนียล) หลังจากที่อีกฝ่ายชิงวางสายไป ชายหนุ่มก็เอาแต่ยืนยิ้มให้กับหน้าจอโทรศัพท์มือถือ จนผู้เป็นภรรยาต้องเอ่ยถามด้วยความสงสัย "พี่แดนยิ้มอะไรคะ" "หึ... ก็ยิ้มให้ไอ้คนปากแข็งน่ะสิ สงสัยมันคงจะลืมไป ว่าพี่ชายคนนี้ ก็ดูกล้องวงจรปิดอยู่ทุกวัน" แดเนียลพูดพร้อมกับรอยยิ้ม คริสเตียนเป็นคนปากแข็งมาตั้งแต่เด็ก อันนี้เขารู้ดี แต่ก็ไม่คิดว่าคนปากแข็งอย่างมันจะโป๊ะแตกได้ง่ายขนาดนี้ ใช่... ในห้องทำงานที่คริสเตียนนั่งบริหารอยู่นั้น มีกล้องวงจรปิดติดอยู่ทั่วทุกมุมห้อง และแน่นอนว่าเหตุการณ์ของวันนี้ เขาก็เห็นมันทั้งหมด รวมถึงหน้าตาของพนักงานใหม่ และท่าทางของคริสเตียนที่หาแฟ้มเอกสาร หลังจากที่เธอเดินออกไปจากห้องทำงานด้วย "แล้วตอนนี้พี่แดนดูอะไรอยู่เหรอคะ" มุกดาถาม ก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นไปดูหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สามีของเธอกำลังให้ความสนใจอยู่ "ก็ปกติไอ้คริสมันเคยออกหน้ารับแทนใครที่ไหนกัน ถ้าผิดมันก็ว่าไปตามผิด หรือไม่ก็ด่าซ้ำ จำพนักงานคนนั้นได้มั้ย ที่มันด่าเขาจนร้องไห้" แดเนียลพูดถึงเหตุการณ์เมื่อหลายเดือนก่อน ตอนที่เขาให้คริสเตียนเข้าไปบริหารโรงแรมให้วันแรก ซึ่งวันแรกนั้นก็มีพนักงานทำงานพลาด แน่นอนว่าทันทีที่คริสเตียนรู้ เขาก็กลายร่างเป็นอีกคนไปทันที หากจะหาความอ่อนโยนจากคนคนนี้ คงหาได้ยาก แต่ทว่าอีกตัวตนของเขาที่ไม่มีใครเคยได้เห็น กลับเริ่มแสดงให้ใครอีกคนเห็นอย่างน่าเหลือเชื่อ "นั่นสิคะ" มุกดาพยักหน้าเห็นด้วย "ไม่ได้การละ ต้องรีบโทรบอกไอ้ไมค์" พูดจบแดเนียลก็ทำท่าจะต่อสายหาไมเคิลน้องชายอีกคนของตัวเอง แต่ทว่าก็ถูกผู้เป็นภรรยาขัดจังหวะเอาไว้เสียก่อน "พอเลยค่ะพี่แดน มานี่เลย" มุกดาไม่เพียงแค่พูด เธอยื่นมือเรียวไปแย่งโทรศัพท์มือถือของสามีมาถือไว้ พร้อมกับดึงสามีกลับเข้าไปในห้องนอนทันที (คริสเตียน) "หึ... ให้รีบหาแฟนงั้นเหรอ ไม่มีทาง!!! อยู่แบบนี้ก็สบายอยู่แล้ว เรื่องอะไรจะหาห่วงมาผูกคอตัวเอง" คริสเตียนนั่งพูด นั่งบ่นกับตัวเองเบา ๆ พูดจบชายหนุ่มก็นั่งทำงานต่อทันที ไม่รู้ว่าทำงานเพลิน หรือว่าเวลามันเดินไว เงยหน้าขึ้นมามองหน้าปัดนาฬิกาอีกที ก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว "ยัยเอย กลับห้องเลยมั้ย" หลังจากเก็บกระเป๋าและของสัมภาระส่วนตัวเสร็จ นิตยาก็หันไปถามรุ่นน้องที่กำลังวุ่นวายกับการเก็บกระเป๋าอยู่ทันที "กลับเลยค่ะพี่นิด เอยยังไม่ได้รื้อกระเป๋าเดินทางเลย" ตั้งแต่เธอบินมาถึงประเทศไทย กระเป๋าเดินทางก็ยังไม่ทันได้เปิดออกมาจัดแจงเลยด้วยซ้ำ ข้าวของที่อยู่ข้างในก็คงยังอยู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เห็นทีวันนี้เธอคงต้องเคลียร์ของที่อยู่ข้างในบ้างแล้วแหละ "งั้นเดินกลับคนเดียวได้ใช่มั้ย" นิดถามซ้ำด้วยความเป็นห่วง "ได้ค่ะ คอนโดอยู่แค่นี้เอง" เอิงเอยพูดพร้อมกับยกมือขึ้นมาทำท่าจีบ ราวกับว่าที่พักของเธอกับโรงแรมแห่งนี้ไม่ได้อยู่ไกลกันมากนัก ซึ่งในระหว่างที่สองสาวกำลังยืนสนทนากันอยู่นั้น คริสเตียนที่กำลังจะกลับขึ้นที่เพนต์เฮาส์ด้านบนพอดี ก็บังเอิญเดินมาได้ยินเข้า 'คอนโดอยู่ใกล้โรงแรมเหรอวะ รวยขนาดนี้ ไม่ได้อยู่บ้านเหรอ แล้วทำไมต้องมาสมัครงานเป็นพนักงานรีเซฟชันของโรงแรมด้วย ไม่ได้การแล้ว แบบนี้ต้องสืบให้รู้เรื่อง' คริสเตียนคิดในใจ เท่าที่ได้อ่านประวัติของเธอมา เธอไม่ใช่คนที่จะขาดแคลนเรื่องเงินเลย หนำซ้ำเธอยังเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลชื่อดังอีกด้วย ดังนั้นเขาต้องสืบให้รู้เรื่อง แต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรในตัวเธอหรอกนะ เขาแค่กลัวว่าเธอจะแฝงตัวมาทำเรื่องมิดีมิร้ายในโรงแรมของพี่ชายเขาก็เท่านั้น "อ้าว~ คุณคริสเตียน เลิกงานแล้วเหรอคะ" นิตยาเอ่ยทักทายท่านรองประธานพร้อมกับรอยยิ้ม เมื่อสายตาของเธอเหลือบไปเห็นร่างสูงกำลังยืนอยู่หน้าลิฟต์ "ครับ ว่าจะขึ้นไปพักแล้ว คุณสองคนก็จะกลับแล้วเหรอ" คริสเตียนตีเนียนทำเป็นเอ่ยถาม แน่นอนว่าคำถามของเขา ก็ทำให้นิตยาที่ไม่เคยเห็นผู้เป็นนายทักทายหรือถามพนักงานแบบนี้มาก่อน ก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจทันที แต่นั่นมันก็เพียงชั่วครู่ก่อนที่เธอจะเอ่ยตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว "ใช่ค่ะ แฟนนิดกำลังมารับค่ะ" เมื่อได้ยินคำตอบของพนักงานสาวแล้ว สายตาคมกริบของคริสเตียนก็ชำเลืองไปมองยังร่างบอบบางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พนักงานสาวอีกคน ก่อนจะเอ่ยถามออกมาอย่างเสียมารยาทว่า… "แล้วแฟนคุณไม่มารับเหรอ…" "มะ… ไม่มีค่ะ เอยไม่มีแฟน ว้าย~ ขอตัวก่อนนะคะ" สิ้นสุดคำถามของอีกฝ่าย เอิงเอยก็ถึงกับไปต่อไม่เป็น เธอรีบส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะสับเท้าวิ่งออกมา ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้บอกลารุ่นพี่กับท่านรองประธานเลยด้วยซ้ำ คริสเตียนจ้องมองแผ่นหลังเล็กอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งคนตัวเล็กเดินออกไปจนพ้นหน้าประตูบานใหญ่ของโรงแรม แน่นอนว่าคำตอบที่ได้รับเมื่อครู่ มันก็สร้างความพึงพอใจให้แก่ชายหนุ่มอยู่ไม่น้อย มุมปากที่เคยนิ่งปิดสนิท ในตอนนี้กลับยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว 'ยัยเอย!!! แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย ไปตอบแบบนั้นแล้วก็วิ่งหนีออกมาเนี่ยนะ แล้วคุณคริสเตียนจะว่าเราเสียมารยาทมั้ยเนี่ย' เอิงเอยคิดในใจ ในระหว่างที่เท้าก็เดินหน้าต่อไปไม่หยุด ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้รู้สึกแปลก ๆ กับคำถามที่ได้ยินเมื่อครู่กันนะ ปกติท่านรองประธานเขาทักถามพนักงานกันแบบนี้หรือไงกัน…