ตอนที่ 3 มาวันแรกก็สร้างเรื่องเลย

หลังจากที่กลับมาจากทานหมูกระทะกับพี่นิดแล้ว เอิงเอยก็รีบไปอาบน้ำแล้วเข้านอนทันที เพราะพรุ่งนี้จะเป็นวันทำงานวันแรกของเธอ จะว่าไปมันก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย นับได้ว่านี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่เธอจะได้หาประสบการณ์การทำงานให้กับตัวเอง โดยที่ไม่ได้บอกคนในครอบครัวเลย เช้าวันต่อมา... เมื่อท้องฟ้าสว่าง ร่างเล็กบอบบางที่นอนกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียง ก็รีบลุกขึ้นไปอาบน้ำด้วยความตื่นเต้นทันที ซึ่งใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ เอิงเอยก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ และตบท้ายด้วยหาอะไรรองท้อง ก่อนจะออกเดินทาง ณ โรงแรม GG Hotel "พี่นิด สวัสดีค่ะ" ทันทีที่เดินเข้ามาหน้าเคาน์เตอร์ เสียงหวานก็เอ่ยทักทายสาวสวยรุ่นพี่ ที่พึ่งเดินทางมาถึงก่อนเธอไม่กี่นาทีนี้เอง "เป็นไงยัยเอย พร้อมมั้ย" นิตยาเอ่ยถาม พร้อมกับเดินเข้าไปแตะมือสาวสวยรุ่นน้องเอาไว้ "พร้อมค่ะ แต่ตื่นเต้นมากเลย" เอิงเอยพูดพร้อมกับประสานมือทั้งสองเข้าหากันแน่น แน่นอนว่าการแสดงออกทั้งสีหน้าและท่าทางของเธอในตอนนี้ ก็ทำให้นิตยาดูออกได้เหมือนกันว่าเธอคงจะตื่นเต้นมาก "เอาน่า พี่ทำงานวันแรกพี่ก็ตื่นเต้นแบบนี้แหละ ตามพี่มานะ เดี๋ยวพี่พาไปรับชุดยูนิฟอร์มก่อน" นิดพูดขึ้นมาอย่างเอ็นดู ทำงานวันแรก ใคร ๆ ก็ตื่นเต้นกันทั้งนั้นแหละ ซึ่งเธอเองก็เช่นกัน ตอนเริ่มงาน เธอไม่รู้จักใครเลยด้วยซ้ำ มันไม่ต่างจากเริ่มนับหนึ่งใหม่ เริ่มทำความรู้จักกับคนรอบข้างใหม่ แต่การเข้าสู่วงการการทำงานมันก็ไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอะไรมากหรอก บางทีอาจจะมีเรื่องอะไรดี ๆ รออยู่ข้างหน้าก็เป็นได้ สิ้นสุดคำพูดของนิตยา เอิงเอยก็เดินตามสาวสวยรุ่นพี่ไปอย่างเงียบ ๆ ซึ่งในระหว่างทางที่เดินนั้น ดวงตาคู่สวยก็ช้อนมองสำรวจไปรอบ ๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น ได้ยินมาหนาหู ว่าโรงแรมแห่งนี้เป็นโรงแรมที่มีชื่อเสียงระดับต้น ๆ ของประเทศไทย แถมยังมีสาขาอีกมากมายที่ขยายไปทั่วโลก พอได้เห็นกับตาตัวเองแล้ว ก็ถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว นี่มันโรงแรมเฉพาะลูกรักเทพเจ้านอนกันหรือยังไง ทำไมมันถึงได้หรูหราหมาเห่าแบบนี้ ดูแค่ตาก็รู้แล้วว่าการตกแต่งประดับประดาของโรงแรมแห่งนี้ น่าจะมีมูลค่าหลายร้อยล้านกันเลยทีเดียว "เดี๋ยวเอยเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องนั้นนะ พี่จะรออยู่ตรงนี้" นิตยาพูดพร้อมกับยื่นชุดยูนิฟอร์มให้กับรุ่นน้องที่ยืนอยู่ตรงหน้า และไม่ลืมที่จะชี้นิ้วบอกว่าห้องแต่งตัวอยู่ตรงไหน "โอเคค่ะ ขอบคุณนะคะ" ปากเรียวสวยเอ่ยขอบคุณ ในขณะที่กำลังยื่นมือไปรับชุดยูนิฟอร์มสีกรมมาถือเอาไว้ พูดจบเอิงเอยก็เดินเข้าไปในห้องแต่งตัว พร้อมกับรีบเปลี่ยนชุดยูนิฟอร์มทันที เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดวงตาคู่สวยก็มองไปที่กระจกบานใหญ่ ที่สะท้อนให้เห็นร่างกายของตัวเองอยู่ในนั้น จะว่าไปเธอที่อยู่ในลุกทำงานก็ดูดีเหมือนกันนะ ดูไม่เหมือนเด็กขี้แยหรือเด็กเอาแต่ใจ ที่พ่อแม่ชอบพูดอยู่บ่อย ๆ หลังจากที่เอิงเอยแต่งตัวเสร็จแล้ว นิตยาก็พาเธอเดินไปแนะนำส่วนต่าง ๆ ของการทำงาน ว่ามีอะไรบ้าง พร้อมกับสอนให้เธอใช้อย่างถูกวิธี รวมถึงสอนเทคนิคการสื่อสารกับลูกค้าที่มาเข้ามาพักให้กับเธออย่างเชี่ยวชาญ และก่อนที่จะปล่อยให้เอิงเอยลงสู่สนามจริง ๆ นิตยาก็ไม่ลืมที่จะสอนเธอซ้ำอีกครั้ง "เอยดูตรงนี้นะ นี่เป็นโปรแกรมการจองห้องพัก" นิตยาไม่เพียงแค่พูดเปล่า นิ้วของเธอพลางจิ้มไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ที่แสดงช่องตารางวันและเวลาอย่างละเอียดให้เอิงเอยดูไปด้วย โดยไม่มีข้อตกหล่นอะไรเลย "ค่ะ ๆ ตรงนี้นะคะ" เอิงเอยตั้งใจฟัง พร้อมกับจดสิ่งที่ได้เรียนรู้ในวันนี้ใส่สมุดโน้ต ที่เธอเองก็เตรียมมาเป็นอย่างดีเช่นกัน ดวงตาคูู่สวยไล่มองตารางตามช่องต่าง ๆ ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างตั้งใจ จะว่าไปการทำงานมันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ กว่าจะได้เงินมาแต่ละบาท ผิดพลาดหน่อยก็คงไม่ได้ นิตยาอดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู เพราะลูกศิษย์ตัวน้อยของเธอดูตั้งใจกับการสอนของเธอมาก แต่ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้น… "พี่นิดคะ ทำไมมันค้างคะ เอยขยับเมาส์ไม่ได้เลย" เอิงเอยพูดขึ้นมาด้วยความตกใจ เพราะในขณะที่เธอกำลังเรียนรู้การใช้ระบบโปรแกรมอยู่นั้น จู่ ๆ เมาส์ก็ค้าง ขยับไม่ได้ คลิกขวาก็ไม่ได้ ทำเอาเธอที่ไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน ถึงกับหน้าซีดทันที "ไหน... ขอพี่ดูหน่อยซิ" พูดจบนิตยาก็แทรกตัวเข้าไปแทนที่ เธอใช้เวลาอยู่กับการเช็กเครื่องอยู่อย่างนั้น จนกระทั่ง… "สงสัยเครื่องจะรวน เดี๋ยวพี่โทรตามคุณคริสเตียนมาดูให้" นิตยาพูดพร้อมกับกดต่อสายภายในไปยังห้องของรองประธานทันที "แล้วคุณคริสเตียนจะว่าเอยมั้ยคะ มาวันแรกก็สร้างเรื่องเลย" เอิงเอยพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ใบหน้าสวยพลางก้มลงอย่างสำนึกผิด เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำให้มันออกมาเป็นแบบนี้ เสียหน่อย แล้วคุณคริสเตียนที่พี่นิดพูดถึง จะดุ จะด่า จะว่าอะไรเธอหรือเปล่า จะตะเพิดไล่เธอกลับไปหรือเปล่านะ "ไม่หรอกมันเหตุสุดวิสัยนี่นา" นิตยาพูดขึ้นเพื่อปลอบใจรุ่นน้อง ปกติคอมพิวเตอร์เครื่องนี้เธอก็ใช้ทำงานอยู่ทุกวัน แต่ทำไมมันถึงมามีปัญหาเอาวันนี้กันนะ สิ้นสุดความคิด หญิงสาวก็รอสายบุคคลที่เธอพึ่งพูดถึงเมื่อสักครู่นี้ทันที (คริสเตียน) กริ๊ง กริ๊ง~ เสียงโทรศัพท์ภายในห้องทำงานหรูดังขึ้น ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังนั่งเซ็นเอกสารสำคัญอยู่ แน่นอนว่าเสียงรบกวนที่ดังขึ้นมาไม่ขาดสายนั้น ก็ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงขึ้นมาทันที 'สวัสดีค่ะ คุณคริสเตียน นิตยาจากแผนกรีเซฟชันนะคะ พอดีว่าระบบการจองห้องพักมีปัญหาค่ะ' ทันทีที่อีกฝ่ายกดรับสาย นิตยาก็ไม่รอช้ารีบรายงานปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นอยู่ให้อีกฝ่ายได้รับรู้ทันที "เหรอครับ แล้วอาการเป็นยังไงครับ" เสียงทุ้มเอ่ยถามกลับผ่านสาย ทว่าสายตาคมกริบคู่นั้นก็ยังคงจดจ่ออยู่กับเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า สิ้นสุดคำถามของคริสเตียน นิตยาก็อธิบายสาเหตุต่าง ๆ ให้กับชายหนุ่มฟัง ส่วนคริสเตียนที่ได้ยินอย่างนั้นคิ้วหนาก็คิ้วขมวดเข้าหากันเป็นปมทันที เขาออกแบบและเซ็ตมาระบบมาเป็นอย่างดี จะพังได้ไง ปกติถ้าเครื่องค้างแค่รีสตาร์ทก็น่าจะหายแล้วนี่นา "คุณนิดไปกดโดนอะไรหรือเปล่าครับ…" คราวนี้ชายหนุ่มวางปากกาที่ถืออยู่ในมือลง แล้วเอนกายพิงไปกับพนักพิงของเก้าอี้หนังราคาแพง พร้อมกับนวดขมับ ก่อนจะเอ่ยถาม 'ไม่นะคะ แต่พอดีมีน้องที่มาทำงานใหม่ อาจจะยังใช้โปรแกรมไม่ค่อยคล่องค่ะ' นิดพูดพร้อมกับหันไปมองหน้าเอิงเอย ที่กำลังยืนหน้าซีดอยู่ข้าง ๆ "อืม งั้นเอางี้ พอดีผมรอสายลูกค้าที่อังกฤษอยู่ คุณนิดให้พนักงานใหม่มาพบผมที่ห้องทำงานที จะได้สอบถามว่าเผลอไปกดโดนอะไรหรือเปล่า" คริสเตียนเอ่ยออกไป ก่อนจะหันมาดูนาฬิกาหรูที่ข้อมือ เพราะเขานั้นได้นัดหมายลูกค้าไว้ หากออกไปดูตอนนี้ เห็นทีคงจะพลาดนัดสำคัญกับลูกค้าก็เป็นได้ 'อ๋อ... ได้ค่ะ' (เอิงเอย) พูดจบอีกฝ่ายก็กดวางสาย นิตยาหันไปบอกเอิงเอยที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่ด้วยน้ำเสียงอ่อน แน่นอนว่าทันทีที่เอิงเอยได้ยินอย่างนั้น เธอก็ยิ่งแสดงอาการสั่นออกมาให้เห็นชัดมากกว่าเดิม "จะดีเหรอคะ พี่นิด คุณคริสเตียนจะดุเอยหรือเปล่าคะ เอยกลัว" เอิงเอยพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ ยิ่งวันนี้เป็นวันเริ่มงานวันแรกของเธอด้วย พอต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ มันก็ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา "ไม่หรอก ท่านรองประธานอาจจะสอบถามข้อมูลเบื้องต้นเฉย ๆ" นิดพูดขึ้นมาอย่างมีเหตุผล "ฮะ!!! รองประธานเหรอคะ" เอิงเอยถามย้ำพร้อมกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เอาแล้วไงยัยเอย มาวันแรกก็สร้างเรื่องเลย (คริสเตียน) หลังจากวางสาย ชายหนุ่มก็รู้สึกหงุดหงิดไม่หาย เด็กใหม่เหรอ สงสัยคนที่เอกชัยบอก ระบบเสียเหรอ เขาออกแบบระบบในส่วนนี้มาเป็นอย่างดี มันจะพังได้ยังไงกัน เฮ้อ~ ต้องถามให้รู้เรื่องซะแล้ว ก๊อก ก๊อก~