แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มย้อมขอบฟ้าให้กลายเป็นสีส้มทองสลับม่วงเข้ม บรรยากาศรอบเกาะพยัคฆ์คำรามดูสวยงามอย่างน่าประหลาดแต่กลับแฝงไปด้วยรังสีอำมหิตที่ยังไม่มอดดับ
เรืองอุ้มร่างบางของฝ้ายที่แทบจะไม่มีแรงขยับกายเข้ามาในโซนห้องน้ำกึ่งเอ้าท์ดอร์ของวิลล่าหรู พื้นที่ตรงนี้ถูกออกแบบให้ยื่นออกไปริมหน้าผา มีเพียงกระจกใสกั้นระหว่างอ่างจากุซซี่ขนาดใหญ่กับเหวเบื้องล่างที่มีคลื่นซัดสาดอย่างรุนแรง
"พี่เรือง... ฝ้ายเพลียเหลือเกินคระ ให้ฝ้ายนอนพักเถอะนะคระ"
ฝ้ายพึมพำเสียงสั่นพร่า นัยน์ตาคู่สวยพร่ามัวไปด้วยความเหนื่อยล้าจากศึกหนักในถ้ำมรกตที่เพิ่งผ่านพ้นไป ร่างกายของเธอมีทั้งคราบทราย คราบเหงื่อ และรอยช้ำจากการถูกพยัคฆ์ร้ายตะปบซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"กูบอกแล้วไงว่ากูจะล้างตัวให้มึงเองฝ้าย! อย่ามาขัดใจกู!"
เรืองคำรามเสียงต่ำพลางวางร่างบางลงในอ่างจากุซซี่ที่เปิดน้ำอุ่นรอไว้จนควันสีขาวลอยกรุ่น กลิ่นน้ำมันหอมระเหยรสเผ็ด
