แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงบนพื้นทรายสีทองอร่ามของเกาะพยัคฆ์คำราม
แต่บรรยากาศที่ชายหาดทางทิศใต้กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและรังสีแห่งความตายที่เข้มข้นจนน่าขนลุก เรืองเดินนำหน้าด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยอำนาจปานพยัคฆ์ร้ายที่เพิ่งออกล่าเหยื่อเสร็จ มือหนาที่ยังมีรอยแตกจากการชกต่อยกระชากข้อมือบางของฝ้ายให้เดินตามมาอย่างไม่ปรานี ฝ้ายที่สวมเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งของเขาเดินโผเผไปตามแรงฉุด ขาเรียวสวยที่เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบและรอยนิ้วมือสั่นระริกทุกครั้งที่ก้าวเดินผ่านเม็ดทรายที่เปียกชื้นจากน้ำขึ้นยามเช้า
"ดูซะฝ้าย! ดูให้เต็มตาว่าพวกขยะที่มันกล้าเหยียบขึ้นเกาะกูเพื่อมาพรากมึงไป มันมีสภาพยังไง!"
เรืองคำรามเสียงต่ำที่กึกก้องไปทั่วเวิ้งอ่าว พลางเหวี่ยงร่างบางให้ไปยืนประจันหน้ากับชายฉกรรจ์สามคนที่ถูกลูกน้องของเขามัดมือมัดเท้าด้วยเชือกเส้นหนาให้นั่งคุกเข่าอยู่ริมน้ำในสภาพที่ดูไม่ได้ ใบหน้าของพ
