บรรยากาศยามวิกาลภายในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังเงียบสงัดจนน่าใจหาย มีเพียงแสงไฟสลัวจากทางเดินที่ลอดผ่านช่องกระจกบานประตูห้อง VVIP เข้ามาเป็นทางยาวพาดผ่านเตียงคนไข้
เรืองนอนนิ่งอยู่บนเตียงหนานุ่มโดยมีสายน้ำเกลือระโยงระยางดูน่าเวทนา ทว่าใบหน้าคมเข้มนั้นยังคงฉายรอยความดุดันแม้ในยามหลับใหล ฝ้ายที่อ่อนเพลียจากการเฝ้าไข้และรองรับอารมณ์รักของสามีมาทั้งวันฟุบหลับอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ข้างเตียง ทว่าความสงบนั้นกลับถูกสั่นคลอนด้วยเงาร่างระหงในชุดพยาบาลสีขาวที่ย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบราวกับแมวขโมย
แก้มจ้องมองใบหน้าของเรืองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา ความแค้น และความต้องการครอบครองที่บิดเบี้ยว มือเรียวของเธอสั่นเล็กน้อยขณะถือเข็มฉีดยาขนาดเล็กที่มีของเหลวใสแจ๋วอยู่อย่างมิดชิด เธอไม่ได้มาเพื่อรักษา แต่มาเพื่อรวบหัวรวบหางพยัคฆ์ร้ายในยามที่เขาอ่อนแอที่สุด
"ในเมื่อคุยดีๆ ไม่รู้เรื่อง... ชอบไล่แก้มเหมือนห
