สายลมยามบ่ายพัดโชยมาอ่อนๆ ภายในคฤหาสน์ตระกูลพยัคฆ์ที่ดูจะเงียบเหงาลงถนัดตา เมื่อ "นายหญิง" ของบ้านอย่างฝ้าย ประกาศกร้าวว่าจะขอออกไปเดินห้างและจิบกาแฟกับเพื่อนสาวสมัยเรียน โดยสั่งห้ามไม่ให้เรืองตามไปคุมเด็ดขาด เพราะอยากได้ความเป็นส่วนตัวบ้าง หลังจากที่ต้องทนอยู่ใต้ร่างและสายตาพยัคฆ์มาตลอดหลายวันนับจากออกจากโรงพยาบาล
"พี่ให้ไอ้เก่งตามไปห่างๆ ก็ได้ฝ้าย พี่เป็นห่วง... บ้านเมืองเรามันอันตรายนะเมียจ๋า"
เรืองพยายามอ้อนวอนพรางทำหน้าละห้อยประหนึ่งพยัคฆ์น้อยที่กำลังจะถูกทิ้ง
"ไม่คระ! ถ้าพี่เรืองให้คนตามไป ฝ้ายจะโกรธพี่จริงๆ ด้วย แล้วคืนนี้ก็นอนที่โซฟาไปเลยนะคระ!"
ฝ้ายสะบัดหน้าหนีก่อนจะเดินนวยนาดไปขึ้นรถยุโรปคันเล็กที่เธอขออนุญาตขับออกไปเอง
เรืองยืนมองท้ายรถของเมียรักที่ลับสายตาไปด้วยใจที่กระวนกระวาย นัยน์ตาพยัคฆ์ร้ายที่เคยเยือกเย็นบัดนี้สั่นระริกด้วยความระแวง เขารีบวิ่งกลับเข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้
