กลิ่นเขม่าดินปืนจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ภายในเพนท์เฮาส์หรูที่บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิรบย่อยๆ เรืองยืนตระหง่านอยู่เหนือร่างของรินลดาที่หมอบราบอยู่บนพื้นหินอ่อน
ปลายกระบอกปืนจ่ออยู่ที่ขมับของอดีตเมียรักที่บัดนี้ใบหน้าที่เคยสวยสง่ากลับบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวและแรงแค้น รินลดาสะอื้นฮักพรางมองเรืองด้วยสายตาอ้อนวอนครั้งสุดท้าย ทว่านัยน์ตาพยัคฆ์ของเรืองในตอนนี้กลับว่างเปล่าและเย็นชาปานน้ำแข็งขั้วโลก
"เรือง... อย่าทำรินเลยนะ รินทำไปเพราะรินยังรักคุณ... รินแค่อยากให้คุณกลับมาหาแค่นั้นเอง"
รินลดาละล่ำละลักพยายามจะใช้จริตเดิมๆ เข้าสู้
"รักกู รักกูแล้วทำลายผู้หญิงที่กูรักที่สุดเนี่ยนะริน!"
เรืองคำรามลอดไรฟัน มือหนากระชับปืนแน่นขึ้น
"ความรักของมึงมันสกปรกเกินกว่าที่กูจะรับไหว มึงแตะต้องฝ้าย มึงตบหน้าเมียกู มึงเอาคลิปนั่นมาข่มขู่ศักดิ์ศรีของน้อง... มึงรู้ไหมว่ามึงกำลังเซ็นใบสั่งตายให้ตัวเอง!"
ฝ้ายที
