ต่อให้พี่ต้องเป็นโจรหรือคนสวน พี่ก็จะรักมึงคนเดียวตลอดไป

ภายใต้แสงจันทร์นวลตาที่สาดส่องลงบนทุ่งนาอันเงียบสงบ บ้านไม้ใต้ถุนสูงของพ่อและแม่ฝ้ายที่ควรจะหลับใหลกลับปกคลุมไปด้วยบรรยากาศที่มาคุขึ้นมาอย่างกะทันหัน เรืองนุ่งผ้าขาวม้าผืนเดียวเดินออกมาล้างจานที่แคร่หลังบ้านหลังจากมื้อเย็นที่แสนอบอุ่น ทว่าสัญชาตญาณมาเฟียที่ถูกฝึกมาอย่างโชกโชนกลับเตือนให้เขาหยุดชะงัก นัยน์ตาพยัคฆ์หรี่ลงมองฝ่าความมืดไปยังพุ่มไม้ริมรั้วที่มีเงาตะคุ่มของชายฉกรรจ์นับสิบคนกำลังซุ่มรอจังหวะอยู่ "ไอ้เก่ง... มึงเห็นเหมือนที่กูเห็นไหม" เรืองกระซิบเบาๆ โดยไม่หันไปมองลูกน้องที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงามืดของถุนบ้าน "เห็นครับบอส... พวกมันเป็นนักเลงเจ้าถิ่นที่คุมบ่อนท้ายหมู่บ้านครับ ดูเหมือนพวกมันจะเห็นรถหรูของบอสตั้งแต่วันก่อน เลยคิดจะมา 'ปล้น' เรียกค่าไถ่คนกรุงครับ" เก่งรายงานเสียงต่ำพรางกระชับปืนพกในมือ "หึ... ปล้นมาเฟียเหรอ พวกมันคงอยากเปลี่ยนทุ่งนาสีเขียวให้กลายเป็นสีเลือดสินะ" เรือง