พี่แค่ลงไปเผาหญ้าที่สวนมาน่ะมึงฝ้าย

ท่ามกลางความเงียบสงัดของกลางดึกในชนบท มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่กรีดร้องระงมไปทั่วท้องทุ่ง เรืองจ้องมองใบหน้าหวานของฝ้ายที่หลับใหลอยู่ในอ้อมกอดด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความเจ็บปวด เขาลูบผมเมียรักอย่างแผ่วเบาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะค่อยๆ ถอนตัวออกมาจากเตียงนุ่มอย่างเงียบเชียบประดุจเงาปีศาจ เขารู้ดีว่ารินลดาจะไม่มีวันหยุดจนกว่าเขาจะพินาศ และเขาจะไม่ยอมให้ "นรก" ของเขากลับมาแผ้วพานวิมานบ้านทุ่งของฝ้ายอีกเป็นอันขาด เรืองเดินลงจากบ้านไม้พรางเปลี่ยนจากกางเกงเลเป็นชุดปฏิบัติการสีดำสนิทที่เขาซ่อนไว้ในกระเป๋าลับ เสื้อหนังสีดำตัวหนาถูกสวมทับเพื่อปกปิดปืนพกและมีดสั้นนับสิบเล่มที่ติดตัวเขาไปทุกที่ เก่งและลูกน้องคนสนิทรออยู่ที่รถยุโรปกันกระสุนด้วยท่าทางขรึมจัด "บอสครับ... คุณฝ้ายเธอยังไม่ตื่นครับ เราจัดคนอารักขาไว้รอบบ้านห้าสิบคน รับรองว่าแมลงวันตัวเดียวก็บินเข้าบ้านไม่ได้ครับ" เก่งรายงานเ