แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านร่องไม้กระดานของบ้านไม้ใต้ถุนสูง บัดนี้ไม่ได้มาพร้อมกับเสียงนกเขาขันเพียงอย่างเดียว แต่กลับมีเสียง "แว้ๆ" ของน้องยอดรักที่ดังแทรกขึ้นมาเป็นระยะ และตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่วิ่งวุ่นจนบ้านสะเทือนของชายร่างยักษ์รอยสักเต็มหลังที่บัดนี้อยู่ในสภาพที่ลูกน้องเห็นแล้วต้องขยี้ตาซ้ำ!
'เรือง' อดีตเจ้าพ่อผู้เกรียงไกร บัดนี้อยู่ในชุดกางเกงเลเพียงตัวเดียว ที่บ่าหนาด้านซ้ายมีผ้าอ้อมสีขาวสะอาดพาดไว้ ส่วนมือขวากำลังถือขวดน้ำอุ่นเตรียมชงนมพรางปากก็คาบจุกนมปลอมไว้ นัยน์ตาพยัคฆ์ที่เคยดุดันบัดนี้ลนลานยิ่งกว่าตอนโดนตำรวจล้อมจับเสียอีก!
"ฝ้าย! เมียจ๋า! แพมเพิสเบอร์เอสอยู่ไหนมึง! พี่หาไม่เจอ!"
เรืองตะโกนลั่นห้องพรางรื้อตะกร้าผ้าจนของกระจายเกลื่อน
"อยู่ในเก๊ะล่างขวาคระพี่เรือง... ฝ้ายบอกพี่รอบที่สิบแล้วนะคระ"
ฝ้ายที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้โยกพรางจิบน้ำขิงร้อนๆ ตอบสามีด้วยรอยยิ้มเอ็
