ท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มซาเม็ดลงจนเหลือเพียงหยดน้ำที่หยดจากชายคาหน้ากระท่อมไม้เก่า บรรยากาศภายในกลับเต็มไปด้วยความอุ่นซ่านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของการเริ่มต้นใหม่
เรืองที่ร่างกายแทบจะแตกสลายจากการฝืนออกจากโรงพยาบาลและมาทรุดตัวคุกเข่ากลางพายุฝน บัดนี้เขานอนราบอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ที่ปูทับด้วยผ้าทอเนื้อหยาบ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมและทรงอำนาจดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาด แม้จะยังคงซีดเซียวจากการเสียเลือดและมีพิษไข้แทรกซึมอยู่ก็ตาม
ฝ้ายที่บัดนี้ฟื้นคืนความทรงจำที่แสนหวานและขมขื่นมาได้เกือบทั้งหมด เธอนั่งอยู่ข้างแคร่ไม้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและรู้สึกผิด มือเรียวบางบรรจงบิดผ้าชุบน้ำอุ่นเพื่อซับเหงื่อที่ผุดขึ้นตามไรผมของพยัคฆ์ร้ายที่ยอมสละสิ้นซึ่งกรงเล็บเพื่อเธอ
"พี่เรือง... อย่าขยับนะคระ เดี๋ยวแผลที่หลังจะฉีกไปมากกว่านี้"
ฝ้ายเอ่ยเสียงแผ่วพรางกดไหล่หนาไว้เบาๆ เมื่อเห็นเขาสะดุ้งตัวโหย่งจากความเ
