เสียงล้อเตียงฉุกเฉินที่กระแทกกับพื้นกระเบื้องเงาวับของทางเดินโรงพยาบาลดังกึกก้องสะท้อนไปมาท่ามกลางความโกลาหล พยัคฆ์ร้ายที่เคยสง่างามและน่าเกรงขามอย่างเรือง บัดนี้อยู่ในสภาพนอนทอดกายไร้สติ
ผิวกายที่เคยคมเข้มดุดันกลับซีดเผือดราวกระดาษเพราะสูญเสียเลือดปริมาณมหาศาลไปตามรายทางที่หลบหนี แผ่นหลังกว้างและหน้าขาแกร่งมีผ้าก๊อซสีขาวพันทับไว้หลายชั้นทว่าเลือดยังคงซึมออกมาจนแดงฉานเป็นวงกว้าง ฝ้ายวิ่งตามเตียงไปพลางสะอื้นไห้จนตัวโยน มือเล็กๆ ที่สั่นเทาของเธอยังคงกอดใบทะเบียนสมรสที่เปื้อนคราบโคลนไว้แนบอกประหนึ่งมันคือเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจชิ้นสุดท้ายที่จะรั้งวิญญาณของสามีเอาไว้ได้
"คนไข้เสียเลือดมากเกินไป! ความดันตกฮวบ! เตรียมห้องผ่าตัดด่วนที่สุด!"
เสียงศัลยแพทย์ตะโกนสั่งการอย่างเฉียบขาดก่อนที่บานประตูโลหะของห้องผ่าตัดจะปิดลงเสียงดัง 'ปัง' ต่อหน้าต่อตาฝ้าย ทิ้งให้เธอยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางความเงียบ
