ปล่อยเมียกู

บรรยากาศยามสายภายในเพนท์เฮาส์หรูที่ตั้งอยู่บนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้ากลับเงียบเชียบจนน่าใจหาย หลังจากที่เรืองก้าวเท้าออกจากห้องไปตั้งแต่รุ่งสางเพื่อไปสะสางบัญชีแค้นทางธุรกิจ ฝ้ายค่อยๆ ขยับกายลุกขึ้นจากเตียงนอนที่ยับยู่ยี่ ร่างกายของเธอรายล้อมไปด้วยรอยรักสีกุหลาบจางๆ ที่เป็นเครื่องเตือนใจถึงบทลงโทษอันป่าเถื่อนของนักล่าจอมหึงเมื่อคืนนี้ เธอฝืนความระบมเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย ความคิดในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับคำขู่ของไอ้วิทย์... เรื่องที่มันรู้ความลับในอดีตที่เธออยากจะฝังกลบมันไปชั่วนิรันดร์ "มันจะไม่มีวันจบสิ้นเลยใช่ไหม..." ฝ้ายพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะปล่อยให้น้ำอุ่นจากฝักบัวไหลผ่านร่างกายที่บอบช้ำ เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงลูกไก่ในกำมือของชายสองคนที่กำลังแย่งชิงอำนาจกัน โดยมีเธอเป็นเดิมพันที่แสนหอมหวาน หลังจากจัดการตัวเองเสร็จ ฝ้ายเดินออกมาในห้องนั่งเล่นในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโค