แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องกระทบผิวน้ำทะเลจนเป็นประกายระยิบระยับราวกับเพชรพลอยที่ถูกโปรยไว้ทั่วอันดามัน เสียงเกลียวคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งดังสนั่นหวั่นไหวเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เรืองก้าวเท้าลงบนทรายขาวละเอียดที่นุ่มนวลราวกับแป้งหอม ในอ้อมแขนแกร่งมีร่างบอบบางของฝ้ายที่ถูกพันไว้ด้วยผ้าขนหนูสีขาวเพียงผืนเดียว นัยน์ตาคมกริบของนักล่าจอมโหดจ้องมองใบหน้าหวานที่ยังคงหลับตาพริ้มด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการศึกหนักเมื่อคืน
"ตื่นได้แล้วฝ้าย... มึงจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน!"
เรืองเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพลางวางร่างบางลงบนโขดหินใหญ่ที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ภายใต้ร่มเงาของต้นมะพร้าวริมชายหาด ฝ้ายสะดุ้งสุดตัวลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ ลมทะเลที่พัดผ่านร่างกายทำให้เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว
"พี่เรือง... ฮึก... พาฝ้ายลงมาทำไมที่นี่คระ ฝ้ายหนาว"
ฝ้ายอ้อนวอนเสียงแหบพร่าพยายามรวบผ้าขนหนูให้ปิดบังร่างกายที่ชอกช้ำ นัยน์ตาคู่สวยพร่ามัวไ
