ความเย็นเยียบของโซฟาหนังแท้ราคาแพงกลางห้องรับแขกไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิในร่างกายของฝ้ายลดลงได้เลย
เมื่อเธอถูกนักล่าหนุ่มอย่างเรืองเหวี่ยงลงไปนอนแผ่หลาอย่างดุดันหลังจากเพิ่งจบศึกริมระเบียงมาหมาดๆ ผิวเนื้อนวลเนียนที่แดงช้ำไปทั้งตัวสั่นระริกเมื่อสัมผัสกับพื้นผิวหนังที่เย็นเฉียบตัดกับความร้อนระอุจากกายของชายหนุ่มที่ทาบทับลงมาอย่างรวดเร็ว
"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายขอร้อง... พอเถอะนะคระ ฝ้ายเจ็บจนจะตายอยู่แล้วจริงๆ"
ฝ้ายครางอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า นัยน์ตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้หนหนัก ร่างกายของเธอระบมไปหมดทุกสัดส่วนจากการถูกนักล่าจอมหึงขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ
"ตายเหรอ? มึงยังตายไม่ได้ฝ้าย! เพราะกูยังลงโทษมึงไม่หนำใจเลย! มึงรู้ไหมว่าตอนที่มึงส่งยิ้มให้ไอ้ชู้รักนั่น ใจกูมันเหมือนโดนไฟเผาจนมอดไหม้... และคืนนี้กูก็จะใช้ร่างกายมึงเนี่ยแหละดับไฟในใจกู!"
เรืองคำรามพลางกร
