“ทำไมติดต่อยัยไหมไม่ได้นะ แล้วแกล่ะเจ้าไม้ ติดต่อพี่สาวแกได้หรือเปล่า ทำไมถึงเหลวไหลได้ขนาดนี้”
มณีโวยวาย โยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาด้วยความหงุดหงิดเมื่อไม่สามารถติดต่อลูกสาวคนโตได้ ทั้งที่เพิ่งผ่านการทะเลาะกันอย่างหนักมาไม่กี่วัน เธอก็กลับมาเจ้ากี้เจ้าการกับลูกอีกแล้วเพราะวันนี้พศินกับภราดรจะมากินข้าวเย็นที่บ้าน
“ติดต่อไม่ได้ครับแม่ สงสัยพี่ไหมจะปิดเครื่อง”
“โอ๊ย อยู่ไหนก็ไม่รู้ นี่ก็ใกล้เวลาที่บ้านนั้นจะมากันแล้วนะ แม่โดนแหกอกแน่”
หันมองหน้าสามีที่นั่งเฉยทำทองไม่รู้ร้อนแล้วยิ่งหงุดหงิด
“นี่คุณไม่คิดจะช่วยกันตามหาลูกเลยหรือไง”
“คุณกับเจ้าไม้โทรไม่ติด ก็แปลว่ายัยไหมปิดเครื่อง แล้วผมจะโทรติดได้ยังไง บางทีคุณคิดก่อนจะพูดบ้างก็ดีนะคุณมณี”
“นี่คุณว่าฉันเหรอ”
“พ่อครับ แม่ครับ อย่าเพิ่งมัวมาทะเลาะกันอยู่เลย สรุปจะเอาไงครับแม่ เลื่อนนัดแขกของแม่ก่อนดีไหม ผมเองก็จะได้กลับคอนโด ช่วงนี้เอมิไม่ค่อยส
