ผ่านไปหลายเดือนแล้วที่ความสัมพันธ์ของทิศเหนือและมุกไหมดำเนินไปอย่างลับ ๆ ตอนเช้าต่างแยกย้ายกันไปทำงานและไปเรียน แต่พอเที่ยงคืน จากเดิมที่เสียงออดหน้าห้องของเธอดังขึ้น ตอนนี้กลายเป็นเสียงล็อกประตูอัตโนมัติดังขึ้นแทน
“ผมกลับมาแล้วครับ คิดถึงจังเลย”
คนตัวโตขี้อ้อนวางถุงอาหารลงบนโต๊ะแล้วเดินเข้าไปกอดหอมคนตัวบางที่นั่งดูโทรทัศน์บนโซฟาในห้องนั่งเล่นเพื่อรอเขากลับห้องเหมือนทุกคืน
แม้วันนี้เขาจะขอไปงานวันเกิดเพื่อนแต่ก็รีบกลับ แถมยังแวะซื้อข้าวต้มปลาเจ้าดังที่เธอชอบกินมาฝากอีกด้วย
“ผมซื้อข้าวต้มปลามาฝากครับ”
พูดพลางจูบศีรษะทุยของคนในอ้อมกอด เธอเงยหน้าขึ้นแล้วย่นจมูกใส่
“ใครเขาจะกินข้าวดึกขนาดนี้ล่ะ อ้วนตายพอดี”
“ทีพี่ไหมกินผมดึก ๆ ทุกคืนยังไม่เห็นอ้วนเลย คืนนี้ให้เลือกว่าจะกินข้าวต้มหรือกินผมครับ” เอ่ยเย้าด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและแววตาร้อนแรง
มุกไหมค้อนขวับ เดินไปหยิบชามมาแกะข้าวต้มปลาใส่ ทิศ
