พิธีการในงานวันเกิดดำเนินต่อเนื่องจนสุดท้ายก็ถึงช่วงร้องเพลงอวยพรวันเกิดและเป่าเค้กเรียบร้อยแล้ว ไฟบนเวทีจึงดับพรึบก่อนจะสว่างจ้า เผยให้เห็นโซฟา พรมขนนุ่มปูบนพื้นเวทีพร้อมด้วยพานสินสอดทองหมั้นอย่างอลังการโดยมีฉากหลังเป็นอุโมงค์ดอกไม้สีขาวหอมฟุ้งทั่วบริเวณ
“พี่ไหม แม่พี่กำลังจะทำอะไร” ทิศเหนือถามเสียงดังแทนเพื่อนทุกคนในโต๊ะที่มองหน้ากันไปมา
“ว่าไงครับพี่ไหม ไอ้ไม้ไปไหน แล้วบนเวทีมันคืออะไร” ทิศเหนือยังไม่ยอมง่าย ๆ
“ใจเย็นนะทุกคน อย่างที่เห็นนั่นแหละ พ่อแม่จัดงานหมั้นให้ไม้กับมิริน”
เมื่อพูดจบ ทุกคนที่ต้องเข้าร่วมพิธีก็เดินขึ้นบนเวทีด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม ยกเว้นเพียงไม้หมอนที่ใบหน้าบอกบุญไม่รับ ซึ่งทุกคนก็นั่งใกล้จนเห็นสีหน้าของเจ้าตัวอย่างชัดเจน
“ขอเชิญคุณไม้หมอน สวมแหวนให้คุณมิรินได้เลยค่ะ”
ไม้หมอนหันมองหน้าคนรัก กัดกรามแน่นแล้วลุกพรวดขึ้นยืนท่ามกลางความงุนงงและตกใจของทุกคนในงาน ก่
