“ค่ะ หนูนีเข้าใจ ก็พี่รักยัยฝันมาตั้งนานนี่นะ ทุกอย่างก็ต้องใช้เวลาอย่างที่พี่บอก แล้วถ้าวันหนึ่งยัยฝันเป็นอิสระจริงๆ ก็ไม่แปลกถ้าพี่จะกลับเข้าไปจีบยัยฝันใหม่ หนูนีเอาใจช่วยแล้วกันนะคะ”
หนุ่มสาวมองสบตากันเนิ่นนานอีกครั้ง ด้วยหัวใจที่เต้นด้วยจังหวะไม่คงที่เหมือนเดิม
“ปล่อยหนูนีได้แล้วค่ะ จะรีบออกไปทำงาน เดี๋ยวพี่ไม่เซ็นให้หนูนีผ่านฝึกงานขึ้นมาแล้วจะยุ่ง”
“จะเซ็นให้ไม่ผ่านได้ยังไง หนูนีต้องรีบจบแล้วก็รีบมาช่วยงานพี่ในตำแหน่งเลขานี่นา”
“ห้ะ พี่ตกลงรับหนูนีมาเป็นเลขาอีกคนนึงหรือคะ”
“ก็ใช่น่ะสิ”
“แล้วยัยฝันล่ะ”
“ตราบใดที่ฝันยังเป็นเมียนายเหนือเมฆอยู่ หนูนีคิดว่าเขาจะยอมปล่อยให้ฝันมาทำงานกับพี่ใกล้ชิดแบบนั้นหรือ”
“เออ นั่นสินะคะ หนูนีลืมคิดไป งั้นก็รีบปล่อยได้แล้วค่ะ หนูนีจะรีบไปทำงาน”
“กาแฟเย็นหมดแล้ว ไปเอามาให้พี่ใหม่อีกแก้วไป”
เขาปล่อยมือที่โอบกอดเธอเอาไว้ คนตัวบางลุกขึ้นยืนแล้วส่ง
