หนุ่มหล่อสาวสวยยืนจ้องช่องจอดรถประจำตัวที่ว่างเปล่า ไม่มีรถยนต์ราคาแพงของเธอ ตอนแรกพิสินีเกือบจะตกใจอยู่แล้วว่ารถหาย แต่ก็นึกได้เสียก่อนว่าเมื่อวานเธอไปจอดรถไว้ที่ผับ แล้วดันขับรถของไอศูรย์ พาคนเมากลับไปส่งคอนโดแทน
“นังหนูนี รถหล่อนไปไหน อย่าบอกนะว่าหาย”
“ใจเย็น ฉันลืมเอาไว้ที่ผะ..เอ่อ ที่ออฟฟิศน่ะ”
ถึงแม้จะนอนน้อยแต่สมองก็ยังทำงานได้ดีอยู่ จึงเลี่ยงคำตอบ เพราะถ้าบอกว่าจอดอยู่ที่ผับ มานะต้องซักเธอยับแน่ๆ ไหนจะกลับห้องอย่างไร ไปทำงานอย่างไร กลับมาจากที่ทำงานอย่างไร มันก็จะดูวุ่นวายเกินไป แล้วคราวนี้เรื่องที่อยากจะปิดเอาไว้ จะต้องถูกเปิดเผยอย่างไม่ต้องสงสัย
“อ้าว แล้วเมื่อกี้หล่อนกลับมายังไง ใครมาส่ง ทำไมไม่ขับรถมาเอง”
“จะขับมาเองได้ไง ฉันบอกว่าป่วยนะ พี่ไอย์มาส่งน่ะ”
“พี่ไอย์ เพื่อนของพี่สิษฐ์หรอ ทำไมเขามาส่งแก ทำไมไม่โทรตามให้พี่ชายไปรับหรือกลับแท็กซี่ แกกิ๊กกันอยู่ใช่ไหม”
“โอ๊ย เจ้
