เสียงสะอื้นที่เคยปะปนกับความเจ็บปวดของออม ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ร่างกายของเธอสั่นสะท้านรุนแรง สะโพกเล็กที่พยายามดิ้นหนีเมื่อครู่ กลับกระตุกยกขึ้นรับจังหวะนิ้วหยาบของลุงเขยอย่างไม่รู้ตัว
“อ๊ะ… อ๊า… ฮะ! อื้อ...”
เธอกัดริมฝีปากจนซีด แต่เสียงครางก็ยังเล็ดลอดริมฝีปากออกมาไม่หยุด ยิ่งห้ามก็ยิ่งดังชัดเจนเหมือนถูกบังคับจากแรงเร่าร้อนที่โหมกระหน่ำ
เมื่อลุงกล่ำได้ยินเสียงครางหวาน เขาก็ยิ้มมุมปากด้วยความหื่นกระหาย ชายสูงวัยประกบริมฝีปากหนาลงบนริมฝีปากนุ่มของหลานสาว กลืนกินเสียงครางของเธออีกครั้ง มือหนาขยำเต้าอวบแรงขึ้นสลับกับคลึงเคล้น จนร่างบางดิ้นพล่านแต่กลับโอนอ่อนในอ้อมแขนแข็งแรง
“เห็นมั้ยออม…ร่างกายมันไม่โกหกหรอก”
เสียงทุ้มพร่าเอ่ยข้างหู พร้อมกับแรงนิ้วที่กระแทกถี่และลึกกว่าเดิม
แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!
“มะ...ไม่จริง...อ๊ะ...อ๊าา”
ออมหลุดเสียงครางออกมาแต่ยังปฏิเสธเสี
