ยามเช้าในครัว ออมยืนหั่นผักอยู่ข้างโต๊ะไม้ ผ้ากันเปื้อนบางๆ รัดรอบเอวเผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าเด่นชัด เธอทำทีเหมือนไม่รู้เรื่อง แต่กลับจงใจโน้มตัวลงต่ำเล็กน้อย ให้แผ่นหลังขาวเนียนและอกอวบตึงแนบผ้าบางๆ ปรากฏต่อสายตาของลุงกล่ำที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่
ลุงกล่ำมองนิ่ง ดวงตาคมหรี่ลง สายตาที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหายค่อยๆ ปรากฏขึ้น
ออมได้ยินเสียงลมหายใจหอบต่ำของเขา เธอแสร้งหันกลับมาส่งยิ้มบางๆ ดวงตาฉ่ำวาว ก่อนจะก้มหน้ากลับไปเหมือนเดิม มือเล็กคนหม้อแกงช้าๆ จนผ้ากันเปื้อนแนบกับสะโพกกลมแน่นอย่างตั้งใจ
ป้าแดงหอบตะกร้าผักขึ้นรถกระบะแล้วขับออกไป เสียงเครื่องยนต์ค่อยๆ เลือนหายไปตามถนนฝุ่นแดง ทิ้งให้บ้านและสวนทั้งผืนเหลือเพียงออมกับลุงกล่ำตามลำพัง
ออมยืนเก็บจานในครัวอย่างใจเต้นแรง ตั้งใจขยับกายช้าๆ จงใจให้ชายผ้าถุงแนบไปกับสะโพกกลมแน่น เธอเหลือบหางตามองเงาร่างสูงใหญ่ที่ยืนพิงกรอบประตูครัวอยู่ไม่ไกล ใบหน้
