คิน&มิ้น(ผู้ชายที่ไม่ค่อยพูดที่สุดในกลุ่ม)
ณ.บ้านหลังใหญ่
เมื่อรถจอดสนิทเราก็เดินลงจากรถก่อนจะเดินเข้าบ้าน
แม่: มิ้นไปไหนมาลูก //แม่พูดขึ้นเมื่อเห็นเรา
เรา: มิ้นไปจัดการเรื่องการแข่งขันรถค่ะ มิ้นเหนื่อยๆขอตัวไปพักนะคะแม่ //เราพูดไปแค่นั้น ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องทันที
พรึ่บ!!~~~ เราล้มลงนอนบนเตียงอย่างหมดแรงก่อนที่น้ำตาเจ้ากรรมมันจะไหลมาอีกครั้ง
" พอได้แล้วมิ้นวันนี้มึงร้องไห้จนน้ำตาจะไม่มีจะไหลแล้ว " เราพูดปลอบใจตัวเอง เรื่องที่เราเจอมา มันหนักจริงๆสำหรับเรา ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ที่เรายังไม่มีเจ้าตัวเล็ก เราจะไม่คิดหนักเท่านี้เลย แต่ในเมื่อทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้ว เราก็ต้องเข้มแข็งและสู้ต่อ " ไม่ว่ายังไง แม่จะดูแลหนูให้ดีที่สุด " เราพูดขึ้นเบาๆก่อนจะลูบท้องตัวเอง
ก๊อกๆๆ~~ เสียงประตูดังขึ้น
...มิ้นแม่เอง แม่เข้าไปได้ไหม //เสียงคนด้านนอกพูดขึ้นทำให้เราดีดตัวขึ้นมาจากเตียงทันที
