หลังจากเจ้าหน้าที่ทั้งสามคนนั้นเดินกลับเข้าไปในสำนักงาน จางซิ่วอิงจึงรีบเดินเข้าไปหาร่างที่กำลังทรุดนั่งอยู่กับพื้นโดยใช้สองมือปิดใบหน้า เมื่อเข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียงสะอื้นไห้จนไหล่สั่น “คุณ! เป็นอย่างไรบ้างคะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“ฮึก! เป็นคุณนั่นเอง”ว่านหนิงเจียวเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของฝ่ามือนิ่มที่จับไหล่เธอไว้ ท่ามกลางผู้คนที่มามุงดูเรื่องสนุกหญิงสาวคนนี้กลับเข้ามาถามไถ่เธอราวกับเป็นห่วง เด็กสาวคนนี้คือคนที่ซื้อบ้านกับเธอเมื่อคราวก่อนไม่ผิดแน่
ดวงตาคู่เรียวฉายแววสงสารหญิงสาวตรงหน้าอย่างเห็นได้ชัด พี่สาวคนนี้จางซิ่วอิงรู้สึกถูกชะตากับเธอตั้งแต่มาติดต่อถามราคาบ้านในครั้งแรก แม้ในตอนนั้นคนที่ไปสอบถามจะบอกชัดเจนว่ายังไม่ซื้อ แต่เจ้าหน้าที่สาวคนนี้กลับระบายยิ้มกว้างและกล่าวแนะนำบ้านให้เธอโดยไม่มีท่าทีดูแคลนแม้แต่น้อย
เยว่ผิงอันที่เดินตามน้องสาวอิงอิงของเธอมาติด ๆ แม้จะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์
