“ถ้าหากหนูอยากกลับไปใช้แซ่จ้าว หรือกลับเข้าไปเป็นคุณหนูจ้าวก็ย่อมได้ พวกเราออกจะยินดีด้วยซ้ำจ๊ะ”คุณนายจ้าวกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงใจดี ใบหน้าอ่อนกว่าวัยมีรอยยิ้มอบอุ่นประดับอยู่ตลอดเวลาสนทนา
เธอรู้สึกถูกชะตากับหลานสาวของสามีคนนี้อย่างไรบอกไม่ถูก หรืออาจเป็นเพราะเดิมทีเธอรู้สึกถูกชะตากับจ้าวซูลี่อยู่ก่อนแล้วก็เป็นได้
แต่หลังจากที่เด็กสาวได้รู้ฐานะที่แท้จริงของตนเองกลับไม่ได้พูดถึงเงินทองหรือทรัพย์สินที่ตนเองสมควรได้รับแม้สักครึ่งคำ เธอไม่เห็นความโลภอยู่ในแววตาคู่นั้นสักนิด สิ่งนี้ยิ่งทำให้เสวี่ยชิงหยวนรู้สึกชอบใจในตัวหลานสาวคนนี้ไม่น้อย
“แต่สิ่งหนึ่งที่สำคัญคือ ทรัพย์สินของตระกูลจ้าวครึ่งหนึ่งเป็นของซูลี่ อย่างไรหนูก็คือทายาทของเธอ ทรัพย์สินส่วนนี้หนูควรต้องรับมันเอาไว้”
เป็นจ้าววั่งซูที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพราะนี่คือสิ่งที่เขาอยากจะมอบให้กับทายาทของจ้าวซูลี่เพื่อชดเชยความผิดพล
