หลังจากเกวียนเคลื่อนออกจากหมู่บ้าน สองข้างทางเป็นป่ารกร้างในยามกลางวันเช่นนี้สองข้างทางยังพอมีผู้คนเดินเท้าอยู่บ้าง ดวงตาคู่เรียวมองไปยังภาพทิวทัศน์สีเขียวชอุ่มกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาพลางคิดวางแผนชีวิตต่อจากนี้
หยางซีห่าวไม่ได้พูดอะไรออกมาระหว่างการเดินทาง เขาเข้าใจว่าภรรยาคงมีเรื่องให้ต้องคิดบ้าง ทั้งคู่จึงเพียงแค่นั่งจับมือกันไปตลอดทางโดยไร้เสียงพูดคุย
จวบจนกระทั่งเกวียนมาจอดบริเวณหน้าบ้านหลังใหม่ จางซิ่วอิงพยุงสามีนั่งรถเข็นเรียบร้อยแล้วจึงรับห่อผ้ามาจากคุณลุงและจ่ายเงิน ก่อนจะกล่าวขอบคุณและพาสามีเข้ามาในบ้าน
บ้านหลังนี้คือบ้านของเราอย่างแท้จริงจางซิ่วอิงคิดอย่างนั้น บ้านที่ไม่ต้องเช่าหรืออาศัยใคร มีรั้วรอบขอบชิด ประตูหน้าต่างแน่นหนา ไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครบุกเข้ามาระรานคนในบ้าน ของทุกชิ้นล้วนหามาด้วยตนเอง
บ้านที่ปกป้องเธอและสามีจากสภาพอากาศภายนอกไม่ว่าจะฤดูกาลไหน หรือแม้หิมะจะตกอย่าง
