หลังจากพี่เลย์ออกไปจากห้อง ฉันก็เดินไปนั่งบนโซฟาพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วยกมือขึ้นมาทาบตรงหน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง
ทั้งที่มันคือสิ่งที่ฉันยืนยันว่าต้องการที่จะถอนหมั้น แต่พอได้ยินคำพูดของพี่เลย์เมื่อกี้ ทำไมถึงได้รู้สึกเจ็บปวดขนาดนี้กัน
ฉันต้องลบความรู้สึกนี้ออกไปให้ได้ !!
“เฮ้อ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมต้องรู้สึกขนาดนี้ด้วย”
ฉันบ่นพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะเอนหลังพิงไปกับโซฟาแล้วเงยหน้าขึ้นมองเพดานของห้อง สายตาไม่ได้โฟกัสกับอะไรทั้งนั้น รู้สึกว่าตอนนี้สติของตัวเองมันล่องลอยมาก
อีกสองวัน อีกแค่สองวันเท่านั้นเฮียก็จะกลับไทย อดทนแค่สองวันนะไอริส…
หลายชั่วโมงผ่านไป ไร้วี่แววของพี่เลย์ เขาหายไปเลย คงจะไปหาผู้หญิงคนไหนสักคนของเขานั่นแหละ
ช่างเขาสิ! เขาจะไปหาใครมันก็เรื่องของเขาไม่ได้เกี่ยวกับฉันสักหน่อย อีกไม่นานเราก็จะถอนหมั้นกันแล้ว
ฉันลุกขึ้นจากโซฟาเดินตรงไปที่ประตูห้อง ว่าจะออกไป
