มันรู้สึกโล่งอกเหมือนกันที่ได้ทำให้พี่เลย์เห็นว่าในตอนนี้ฉันเข้มแข็งขึ้นแล้ว ไม่ใช่ไอริสผู้หญิงที่เอาแต่ร้องไห้ขอร้องให้เขากลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว
เมื่อกลับมาที่บ้านฉันก็โทรหาคุณพ่อ เพื่อบอกเรื่องที่จะไม่กลับไปอังกฤษ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฉันไม่ชอบการไปอยู่ที่ต่างประเทศด้วย รู้สึกว่ามันไม่ชินเท่าไหร่
( ว่ายังไง จะกลับมาเมื่อไหร่ ) พอรับสายพ่อก็ทวงถามทันทีว่าฉันจะกลับไปเมื่อไหร่
( หนูตัดสินใจแล้วค่ะว่าจะอยู่ไทย จะไม่ไปอยู่ที่อังกฤษแล้ว )
( ทำไมถึงคิดจะทำอะไรโง่ๆ แบบนั้น อยากให้ไอ้เลย์มันเห็นลูกท้องโตหรือไง )
( เห็นหนูท้องโตแล้วยังไงล่ะคะ เขาจะทำอะไรได้ )
เสียงคุณพ่อพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ทำให้ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณพ่อไม่พอใจ ที่ฉันตัดสินใจไม่กลับไปอังกฤษ
( อย่าคิดจะใจอ่อนให้มัน เพราะพ่อกับตาคานส์คงไม่มีทางรับมันกลับเข้ามาเป็นลูกเขยในบ้านอีก )
( หนูรู้ค่ะ และหนูก็ไม่ได้ตัดสินใจอยู่ที
