เช้าวันต่อมา แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในห้องเป็นเหมือนกับนาฬิกาปลุกให้ฉันลืมตาตื่นขึ้น
วันนี้ไม่มีอาการคลื่นไส้อะไร แต่แปลกที่เมื่อวานมันแสดงอาการออกมาแบบนั้น แถมยังเป็นต่อหน้าพี่เลย์
ฉันก้มลงแล้วใช้มือลูบท้องตัวเองไปมา คงเป็นฝีมือของตัวแสบในท้องแน่ๆ
“หนูคงไม่คิดจะทำให้พ่อเขารู้หรอกนะว่าแม่ไม่ได้แท้งจริงๆ”
“ที่ผ่านมาแม่เจ็บ เจ็บเพราะเขา…แม่จะเป็นทั้งพ่อและแม่ให้หนูเองนะลูก”
ฉันนั่งบ่นกับลูกสักพักก็ลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัว เมื่อทำอะไรเสร็จแล้วก็ลงมาชั้นล่าง และเพิ่งคิดได้ว่าพี่เลย์พูดไว้เมื่อวานว่าเขาจะอยู่ที่นี่ไม่ไปไหน
“พี่โจ้คะ” ฉันเรียกพี่โจ้เพราะเห็นว่าเขาเดินผ่านมาพอดี
“ว่าไงครับคุณหนู”
“เขากลับไปหรือยังคะ” เขาที่ฉันพูดถึงคือพี่เลย์ แต่ไม่อยากจะพูดชื่อ ฉันเลยแทนว่าเขาและพี่โจ้ก็เข้าใจ
“ยังครับ นอนอยู่ในรถ”
เมื่อได้ยินคำตอบของพี่โจ้ก็ทำให้ฉันถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่
“
