เฮียลูบหัวของฉันเบาๆ แล้วกำชับกอด มันยิ่งทำให้ฉันร้องไห้หนักขึ้น
“พอแล้วนะ ไม่ต้องร้องไห้เพราะมันอีก”
“อึก หนูจะตัดเขาออกไปจากใจได้ยังไงเฮีย” มันเป็นคำถามที่ฟังดูโง่มากเลยใช่ไหม เพราะฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องทำยังไง
“เฮียรู้ว่ามันยาก แต่เฮียมั่นใจว่าน้องสาวเฮียทำได้” พูดจบเฮียก็ดันกอดออก แล้วเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน
“แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าพร้อมจะไปอังกฤษกับเฮีย”
“ค่ะ หนูแน่ใจแล้ว”
“หวังว่าพรุ่งนี้เธอจะไม่เปลี่ยนใจ”
“…พะ พรุ่งนี้หนูขอไปเก็บเสื้อผ้าที่ห้องพี่เลย์ก่อนได้ไหม”
“เดี๋ยวเฮียให้ไอ้โจ้ไปเก็บให้”
“แต่….”
“ถ้าคิดจะตัดมันออกไป สิ่งแรกที่ควรทำคืออย่าไปเจอหน้ามันอีก” เฮียบอกฉันเสียงดุ
“ก็ได้ค่ะ ไอริสจะทำตามที่เฮียบอก”
“ขึ้นห้องไปเก็บของเถอะ พรุ่งนี้เฮียจะพาไปอังกฤษตอนเช้า”
“คุณพ่อรู้หรือเปล่าคะว่าเราจะไปหา”
“รู้”
“ละ แล้วรู้หรือเปล่าคะว่าไอริสกับพ
