บนโต๊ะอาหาร…
ฉันนั่งกินข้าวไปด้วยความกังวล เพราะจนถึงตอนนี้พี่เลย์ก็ยังปิดเครื่องอยู่
“เป็นอะไร ?” เฮียถามขึ้นมาเพราะเห็นสีหน้าที่เป็นกังวลของฉัน
ฉันเขี่ยข้าวในจานไปมาแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะตอบ “เปล่าค่ะ”
“อาการแบบนี้บอกว่าเปล่า ?” เฮียหรี่ตามองอย่างจับผิด เมื่อเลี่ยงไม่ได้ฉันจึงพูดถึงความคิดไม่ตกของตัวเองในตอนนี้ให้เฮียฟัง
“หนูโทรหาพี่เลย์ไม่ติดเลยค่ะ ตั้งแต่ช่วงเย็นแล้ว”
“มันอยู่ไหน ทำไมถึงโทรไม่ติด หรือทะเลาะกับมันอีก?”
“ไม่ได้ทะเลาะค่ะ พี่เลย์ไปดูงานที่ต่างจังหวัด”
“ไว้ใจมันหรือเปล่า” เฮียเลิกคิ้วขึ้นถาม “ให้เฮียส่งคนไปตามดูมันไหม ?”
“อย่านะเฮีย ห้ามทำแบบนั้นนะคะ” ฉันรีบส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ ถึงขั้นต้องตามไปแอบดูว่าพี่เลย์ทำอะไรบ้าง แล้วถ้าเขาจับได้ขึ้นมาล่ะ เราคงจะมีปัญหากันอีกแน่ๆ
เฮียถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้ววางช้อนในมือลง ก่อนจะมองหน้าฉันอย่างจริงจัง
“อย่ารักมันมาก
