67 เสียใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้
“วะ...ว่าไงนะ ทิชากรท้องหรอ!!” ชายหนุ่มเบิกตาโพลง ตกใจสุดขีด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ทิชากรไปท้องตอนไหน เธอเพิ่งเกิดอุบัติเหตุไปเมื่อสองเดือนที่แล้วไม่ใช่หรอ! “ตอบฉันมาสิ! ทะ..ทิชากรท้องจริงๆหรอ! ท้องตอนไหน!”
กีรติญาแสยะยิ้มมุมปาก แววตาเศร้าลง เมื่อวานเพิ่งเป็นวันครบรอบการจากไปของเด็กตาดำๆไม่รู้ประสีประสา ที่ไม่มีโอกาสแม้กระทั่งจะลืมตาดูโลก
“บอกฉันมากีรติญา! เด็กคนนั้นเป็นลูกของฉันใช่ไหม!!” ชายหนุ่มหัวใจเต้นรัว หายใจไม่ทั่วท้อง ทิชากรเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนี้แล้วลูกของเขาล่ะ ลูกของเขายังอยู่หรือเปล่า
“เด็กคนนั้นเป็นลูกของคุณ” กีรติญาตอบสั้นๆแล้วก้มหน้าลง ปวดใจแทนเพื่อนทุกครั้งเวลานึกถึงเรื่องนี้
“ละ..แล้วตอนนี้...ดะ...เด็กยังอยู่ในท้องของทิชากรใช่ไหม” เป็นคำถามที่รู้สึกกลัวคำตอบที่สุด กลัวมากที่สุดในชีวิตเท่าที่มีมา ภาวนาขอให้ลูกยังอยู่ แต่หัวใจก็ห่อเหี่ยว
