79 ตลอดไป...

79 ตลอดไป... พรึ่บ! ทิชากรลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวกระพริบตาปริบๆพบว่ายังนอนอยู่ที่เดิม จำได้ว่าก่อนหน้านี้เตวิชญ์เข้ามาหาเธอแล้วสวมแหวนแต่งงานที่นิ้วนางข้างซ้าย หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ขยับร่างกายได้ไม่มากเพราะที่ข้อขามีผ้าพันอยู่ พอสำรวจดูรอบๆห้องก็ไม่ปรากฏร่างของชายหนุ่ม “หรือมันเป็นแค่ความฝัน…” หญิงสาวบ่นกับตัวเอง อาจเป็นไปได้ว่าตอนนั้นเบลอยาสลบอยู่ สมองก็เลยจินตนาการว่าชายหนุ่มมาหา หญิงสาวกำลังจะขยับตัวนิ่งพังหัวเตียง แต่ทันใดนั้นฝ่ามือก็ไปสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างที่วางอยู่ข้างๆหมอน “นี่มันช่อดอกกุหลาบนิ!” หญิงสาวหยิบมันขึ้นมาดู ทันใดนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย ดวงตาสั่นระริก เพ่งมองจนแน่ใจว่าแหวนวงนี้คือวงเดียวกันกับที่เคยสวมในวันแต่งงาน แต่เตวิชญ์บังคับให้เธอถอด มันไม่ใช่ความฝัน แสดงว่าเขาแอบมาหาเธอจริงๆ! หญิงสาวก้มลงจูบแหวนวงนั้นทั้งน้ำตา จิตใจที่