สิบนาทีผ่านไป ธันวาเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะตรงไปหาผู้เป็นนายที่ยืนนิ่ง พลางมองดูฌานินที่นอนขดตัวบนเตียง
“ให้ผมอุ่มไปเลยใช่ไหมครับ”
ดวงตาคมตวัดจ้องโดยไร้คำพูด ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายไปอุ้มเธอขึ้นมาจากเตียงแขน แล้วพาเดินไปทางประตู ธันวาเห็นอย่างนั้นก็ยกยิ้มนิด ๆ แล้วรีบเดินตาม
หลังส่งเธอขึ้นรถที่เพิ่งขับออกไปด้วยความเร็ว ร่างสูงของคลื่นขึ้นมารอบนห้อง กลางอกเกิดความกระวนกระวายนิด ๆ ตลอดเวลาที่รอมักจะก้มดูเวลาบนจอมือถือ
เมื่อเห็นว่าตอนนี้ผ่านไปพักใหญ่ จึงแตะปลายนิ้วไปยังช่องแชตของคนตัวเล็ก แล้วส่งคำถามลงไป
แชต: ฌานิน
คลื่น: หมอบอกว่าเป็นอะไร
23:50
คลื่น: แค่ตอบ มันลำบากนักหรือไง
00:15
คลื่น: เล่นตัวเพื่อ?
ลมหายใจร้อนถอนกระแทกออกมาแรง ๆ เพราะไม่ว่าจะส่งข้อความไปยังไงเธอก็ไม่แม้แต่จะเปิดอ่านจนหงุดหงิด เขาจึงตัดสินใจแชตไปหาธันวาแทน
แชต: ธันวา
คลื่น: รายงานมา
ธันวา: กำลังจะกลับครับ เพิ
