คลื่นมองจอโทรศัพท์นิ่ง ๆ ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับจนหัวใจเต้นช้าลง เขาอยากให้ฌานินเต็มใจเปิดทางให้ได้ลองอีกสักครั้ง ไม่ใช่เพราะการประชด ไม่อยากให้คำพูดของตัวเองกลายเป็นแค่เสียงอ้อนวอนที่น่ารำคาญ
และเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ประโยคไหนที่พิมพ์ออกไป ทำให้บทสนทนามันตึงเครียดจนกลายเป็นแบบนี้ แต่ในเมื่อมันคือโอกาสเดียวที่เหลืออยู่ ต่อให้ไม่ได้มาด้วยความเต็มใจ คนที่ไม่มีทางเลือกแล้วอย่างเขา ก็ทำได้เพียงยอมคว้ามันเอาไว้
เมื่อไม่รู้จะหันหน้าไปคุยกับใคร คนเดียวที่นึกถึงมีเพียงธันวา ที่รู้เรื่องราวและความเจ็บปวดของเขาดี ปลายนิ้วกดเข้าไปในแชต แล้วพิมพ์ข้อความ
แชต: ธันวา
คลื่น: ฌาให้โอกาสกูลองแล้วนะ
Read
ธันวา: คุยครั้งแรกในรอบเกือบ 4 เดือน ใช่ไหมครับ
คลื่น: อ่า
ธันวา: คุยว่ายังไงครับ จู่ ๆ ทำไมถึงง่ายขนาดนั้น
คลื่น: แค่อยากให้ลอง จะได้ตัดใจ
คลื่น: พอลองแล้วถ้ามันไม่ใช่ สุดท้ายกูก็ต้องถอยเอง
