มหาวิทยาลัย
ร่างเล็กมาเรียนด้วยอาการเหม่อลอย ระหว่างนั่งฟังอาจารย์บรรยายหน้าชั้น สมองของเธอกลับมีเรื่องอื่นฟุ้งซ่านมากมายเต็มไปหมด
เมื่อคืน คลื่นไม่ได้เข้ามาที่ห้อง แม้แต่เสื้อที่เธอบอกว่าซื้อให้ก็ไม่เอาไป เขาเงียบหายหลังบทสนทนาที่คุยกันเมื่อวาน และนั่นทำให้ฌานินโทษว่าเป็นความงี่เง่าของตัวเอง เหมือนสิ่งที่ใช้ผูกมัดคือสิ่งที่เขากำลังจะเบื่อ
“เหนื่อย เมื่อคืนดูซีรีส์ถึงตีสามเลย”
“ทั้งที่บอกจะนอนตั้งแต่สามทุ่ม?”
“แหม! ก็มันสนุก ตอนแรกก็คิดว่าจบตอนแล้วจะนอน แต่มันจบตอนแล้วเริ่มใหม่เรื่อย ๆ เลย”
เสียงของปอร์เช่และขวัญใจกำลังพูดคุยกันแว่วเข้ามาในหูของร่างเล็ก ตอนนี้คนอื่น ๆ กำลังทยอยเก็บของแล้วหลังจากเลิกคลาส แต่เธอยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มือจับด้ามปากกามองไปตรงหน้า บนสมุดว่างเปล่าไม่ได้เขียนอะไรลงไปเลยแม้แต่ตัวอักษรเดียว
“สรุป พรุ่งนี้สาว ๆ มีใครจะไปสนามไหมครับ”
ใบหน้าหวานของฌานินหันมอง
