คลื่นตวัดสายตามองร่างเล็กที่ทำเหมือนหวาดกลัว เขากำลังคิด ว่าจะถามออกไปตรง ๆ หรือใช้คำพูดให้เธอรู้ตัวว่าเรื่องที่ตั้งใจปิดบัง ถูกจับได้แล้ว
“ฉันจะให้คนขับรถที่บ้านพาเธอกับเพื่อนไปทะเล”
“คะ?” เพียงได้ยินร่างเล็กก็ขมวดคิ้วทันควัน ก่อนจะรีบปฏิเสธ “ไม่เป็นไรค่ะ ฌานัดกับเพื่อนเอาไว้แล้ว”
“แค่ให้คนของฉันพาไป ดีกว่าขับรถเองจะตาย มีความลับอะไรล่ะ ถึงไม่อยากให้เข้าไปยุ่ง?”
“อย่าชวนหาเรื่องได้ไหมคะ”
“อะไรที่มาจับได้ทีหลังว่าโกหก มันหงุดหงิดนะฌานิน”
เมื่อได้ยินถ้อยคำหลุดออกจากปากคลื่น ฌานินอยากหัวเราะกับประโยคนั้น เขาถามราวกับตัวเองไม่เคยทำ แถมเรื่องปิดบังมันยังเลวร้ายซะจนรับไม่ไหว
“ใช่ค่ะ ฌารู้ดีเลยว่ามันเจ็บปวดขนาดไหนกับการถูกมองว่าเป็นคนโง่ ทั้งหงุดหงิด ผิดหวัง เสียความรู้สึก”
“อย่าเพิ่งยอกย้อนสิ ลองคิดดี ๆ แล้วบอกมาอีกครั้ง ว่าไปกับใครบ้าง”
คำถามย้ำซ้ำนั้น ชวนให้ลมหายใจของร่างเล็กขาดห้วง
