เพียงเสียงประตูปิดลง ร่างหนาก็พุ่งโผลเข้ามาคว้าตัวของเธอ อุ้มขึ้นแล้วพานำไปวางลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เขาแทรกมาอยู่ตรงกลางระหว่างขาเรียว ก่อนจะก้มลงปลดตะขอกางเกงของตัวเอง
“ฌาไม่มีอารมณ์ เอาไว้ทำตอนกลางคืนได้ไหมคะ”
เสียงของร่างเล็กทำให้คลื่นที่กำลังจะรูดซิบกางเกงชะงัก ใบหน้าหล่อเงยขึ้นมาจ้องอย่างหงุดหงิด พ่นลมหายใจร้อนกระแทกออกมาแรง ๆ
“เป็นอะไรอีก?”
“เปล่า ฌาแค่รู้สึกไม่อยากทำเฉย ๆ ค่ะ”
“ถ้าไม่ทำ แล้วขึ้นมาทำไม”
“พี่คลื่นยังไม่ตอบฌาเรื่องที่ถามวันก่อนเลยนะคะ”
ตะขอกางเกงที่ปลดออกถูกใส่กลับมาอย่างเดิม ร่างสูงผละถอยหนี แววตายังฉายความไม่สบอารมณ์ และไม่ได้มีท่าจะสนใจคำถามเมื่อครู่ของเธอเลยแม้แต่น้อย
“ไม่ทำก็ออกไป” เขาออกปากไล่ พลางก้มลงหยิบซองบุหรี่ขึ้นมา
“มีแต่คนเตือน ให้ฌาถอยออกจากความสัมพันธ์นี้”
“บอกฉันทำไม” คลื่นขมวดคิ้วแน่น แต่ไม่นานมุมปากก็เหยียดยิ้ม “เธอทำได้หรือเปล่าล่ะ”
ร
