วันต่อมา เวลา 11:30 น.
ฌานินและกลุ่มเพื่อนนัดกันมาทำรายงานที่มหาวิทยาลัย ทุกคนแบ่งหน้าที่ทำอย่างตั้งใจ ต่างก็ก้มหน้าก้มตาค้นหาข้อมูลต่าง ๆ
ติ๊ง~ โทรศัพท์ที่วางอยู่ใกล้มือส่งเสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เรียกให้ใบหน้าหวานละจากจอโน้ตบุ๊กหันมามอง
แชต: คลื่น
คลื่น: พี่สั่งพิซซ่าให้ อีกยี่สิบนาทีจะไปส่งที่หน้าคณะ กินให้อร่อยนะครับ
ฌานิน: ขอบคุณค่ะ
เธอตอบเพียงเท่านั้น แล้วปิดจอมือถือ ก่อนจะมองต้าที่วางปากกาในมือลง แล้วเหยียดแขนบิดขี้เกียจไปมา
“เที่ยงนี้กินอะไรกันดี” ต้าเอ่ยถามขึ้น เพราะสำหรับเขา กองทัพต้องเดินด้วยท้อง
“นั่นสิ เริ่มหิวแล้ว”
“เดี๋ยวพิซซ่าจะมาส่งนะ”
ฌานินบอก เท่านั้นเพื่อนทุกคนต่างก็พากันขมวดคิ้ว เพราะตั้งแต่มาถึง ยังไม่มีใครเห็นเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสั่งอาหารเลยสักครั้ง
“เขาสั่งให้” เสียงหวานเอ่ยเบา ๆ คำว่า เขา ทำให้ปอร์เช่กับขวัญใจต่างพากันเข้าใจทันทีว่าหมายถึงใคร มีเพียงต้
