หลังกินอาหารเสร็จ พวงแก้มของฌานินแดงระเรื่อเนื่องจากจิบไวน์ไปหลายอึก และแอลกอฮอล์ค่อนข้างแรง เธอที่ไม่ถนัดดื่มไวน์อยู่แล้วจึงเมาได้ง่าย
“ให้พี่ไปส่งดีไหม กลับเองอันตราย”
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฌาเรียกคนขับผู้หญิง”
“เอาแบบนั้นก็ได้ครับ ยังไงถึงห้องแล้วแชตมาบอกพี่หน่อยนะ”
“ค่ะ ขอบคุณสำหรับอาหารนะคะ”
“ขอบคุณที่ยอมมาครับ”
นิคซ์ยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ฌานินเคยมองว่าอันตราย แต่ตอนนี้ความคิดเปลี่ยนไปแล้ว เธอกำลังมองว่านั่นคือความจริงใจ ขณะกำลังยกขาเตรียมจะก้าวเดินแยกตัวออกไป จู่ ๆ เสียงทุ้มของคนตัวสูงก็ดังขึ้น
“พี่รู้สึกเหมือนเห็นผู้ชายคนนั้นมองฌานานแล้ว รู้จักหรือเปล่าครับ”
“คะ?” ร่างเล็กรีบหมุนตัวหันกลับไปมองทางด้านหลังของตัวเองตามคำท้วง แต่ไม่เจอใครอย่างที่อีกคนว่า จึงหันกลับมาพูด “ไม่มีใครเลยนะคะ”
“แต่พี่เห็นจริง ๆ พอฌาหันไปมันก็รีบหลบ”
“…”
“กลับด้วยกันดีกว่า พี่ว่ามันไม่ค่อยปลอดภัยแล้ว”
