“คิดว่าเพื่อนมึงกล้าแลกอิสระหรือเปล่าล่ะ” เมื่อปลายสายไม่พูดอะไร เขาจึงตั้งคำถามให้เก็บเอาไปคิด จากความหัวเสียก่อนหน้า ร่างสูงค่อย ๆ เผยรอยยิ้มออกมา
“เพราะถ้ากลับเข้ามา กูคงไม่ปล่อยไปง่าย ๆ เหมือนครั้งก่อน”
โทรศัพท์ถูกละออกจากหูแล้วกดวางสาย คลื่นถอนหายใจแรง ๆ นึกถึงตอนเตือนแล้วไม่ยอมฟัง ยิ่งคิดก็ยิ่งหัวเสีย ดวงตาคมเต็มไปด้วยความเดือดอยู่ข้างใน เขาปัดเรื่องราวที่รบกวนออกไปจากหัวทั้งหมด แล้วหันมาสนใจสิ่งที่กำลังวุ่นวายตอนนี้แทน
ทว่า
ชื่อของแมวดื้อรั้นตัวนั้นกลับวนเวียน และประโยคที่นิคซ์พิมพ์ในช่องแชต ‘ของรางวัลชิ้นนี้ จะกลายเป็นของใคร’ แค่นึกถึง กลางอกก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งที่ย้ำกับตัวเองนักหนาว่าไม่สนใจ แต่กลับคิดขึ้นมาว่า ตอนนี้เธอจะสำนึกผิดหรือยัง และกำลังกลัวจนตัวสั่นขนาดไหน
อีกหนึ่งความรู้สึกที่จู่ ๆ ก็แล่นมา คือไม่ต้องการให้เธอตกเป็นของใครหน้าไหนทั้งนั้น
ลมหายใจร้อนถูกพ่นอ
