คลื่นเปิดประตูเข้ามานั่งเบาะหลัง ธันวาขับรถออกจากสนามคู่อริทันที ไม่ต้องถามก็รู้ได้จากสีหน้าระรื่นของเจ้านาย ว่าฌานินตัดสินใจแบบไหน
“เรื่องรถ ผมว่าต้องต่อรอง ถ้าใช้รถของมัน โอกาสเกิดอุบัติเหตุสูงนะครับ”
“เพราะแบบนั้น มันถึงไม่มีทางยอม”
ธันวาเงียบพร้อมความคิด ก่อนจะพูดออกมาตามความสงสัย “ถ้ารู้ว่าต้องเสี่ยงขนาดนี้ ทำไมจู่ ๆ ถึงยอมช่วยล่ะครับ”
คลื่นเลื่อนสายตาออกจากหน้าต่าง เสียงทุ้มตอบกลับราวกับไม่ได้คิดอะไรมากมายนัก
“มึงเป็นคนพูดเอง ว่าเธอเป็นแบบนี้เพราะใคร จะให้กูเฉยหรือไง”
“ความจริง ยอมรับมาตรง ๆ มันง่ายกว่าอ้อมไปอ้อมมานะครับ” ธันวายกยิ้มนิด ๆ เขาเองก็ไม่ได้แน่ใจเท่าไร เพราะคลื่นเป็นคนคาดเดาความคิดได้ยาก บางครั้งก็ดูสนใจ แต่บางทีก็เย็นชาจนเหมือนคนไร้ความรู้สึก
คลื่นปรายตามองคนที่นั่งหลังพวงมาลัย ก่อนจะตั้งคำถามเสียงเย็น “อยากอยู่เฝ้าที่สนามมันไหม? กูสั่งเปลี่ยนคนได้นะธันวา”
“ผมต้อ
