… วันต่อมา
เพราะความเพลีย ร่างเล็กนอนหลับยาวจนถึงช่วงเกือบเที่ยงของอีกวัน เป็นครั้งแรกที่เธอนอนนานมากที่สุดในชีวิต แขนเรียวยันประคองตัวเองลุกขึ้นนั่ง ดวงตากลมมองผ้าม่านปิดทึบจนแสงไม่สามารถลอดผ่านเข้ามาได้ ก่อนจะค่อย ๆ ประคองตัวเองลุกจากเตียง
หลังจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว ขาเรียวก้าวออกมารูดเปิดผ้าม่าน จากนั้นก็เดินออกไปรับลมริมระเบียง
ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองท้องฟ้าสดใสในวันนี้ แต่ยิ่งมองกลับยิ่งรู้สึกหดหู่ เพราะจุดที่ยืนอยู่ตรงนี้ ทำให้โลกทั้งใบมืดหม่น จากตอนนั้นเคยเป็นเด็กเลี้ยง แต่ในวันนี้ เธออยู่ในสถานะของเดิมพันที่ดิ้นไม่หลุด
มันแย่จริง ๆ กับความรู้สึกจมดิ่งที่กำลังกัดกิน
เมื่อได้กลับมาอยู่ตรงนี้อีกครั้ง ฌานินก็ยิ่งมั่นใจว่า ความรักที่เคยมีมันจางหายไปมากแล้ว ไม่ใช่ว่าหายจนหมด แต่เธอกำลังยืนอยู่ในจุดที่ไม่ได้อยากรักผู้ชายคนนี้อีกแล้ว
ระหว่างวัน ฌานินไม่รู้ว่าคลื่นหายไ
