ภายในห้องเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจร้อนพ่นกระแทกออกมาแรง ๆ ด้วยอารมณ์หงุดหงิด เจ้าของตักไม่ได้เงียบเพราะกำลังไตร่ตรองความผิดที่เคยทำ แต่เพราะหัวเสียต่างหาก หรืออาจจะไม่ได้จำตั้งแต่แรกว่าทำอะไรกับเธอเอาไว้ ไม่ได้จำว่าความกลัวของเธอเคยเกิดจากฝีมือเขาเอง เพราะในหัวของเขามีแต่ความมั่นใจอย่างไร้สติว่า แมวตัวนี้จะถูกล่ามอยู่ในกับดักนี้ไปอีกนาน
“ผิดอะไรล่ะ ไหนลองพูดมาทีสิ”
“ต้องให้พูดเหรอคะ พี่คลื่นน่าจะรู้ดีแก่ใจ”
… เจ็บ
ขณะเอ่ยถ้อยคำนั้นออกมาเธอกำลังเจ็บปวด เหมือนมีค้อนใหญ่ทุบลงตรงกลางอก ยิ่งตอนมองหน้า จ้องดวงตาที่เฉยชา ยิ่งแน่นจนแทบหายใจไม่ออก มันเป็นความรู้สึกที่ทรมาน
“มันพูดอะไรกรอกหูล่ะ เธอถึงกลายเป็นแบบนี้”
“ความจริงที่ฌาควรรู้ไงคะ”
เป็นอีกครั้งที่ความเงียบโรยตัวลงมาคั่นกลางระหว่างคนทั้งคู่ แต่ครั้งนี้ดูเหมือนคลื่นกำลังคิดตามคำพูดนั้นของคนตัวเล็ก
“อะไรคือความจริงที่ควรรู้”
