“ทำไมไม่ด่า แค้นบ้างสิ หรือแกแค้นได้แค่นี้ ทำไมมันดูเศร้าจังยัยฌา” ขวัญใจมองหน้าเพื่อนด้วยความเป็นห่วงปนความคิดมากมายในใจ ลึก ๆ เธอกังวลจนต้องถามเพื่อให้แน่ใจว่าหากเกิดขึ้นจริง ๆ ฌานินจะยังใจแข็ง หรืออ่อนยวบง่าย ๆ
“สมมติถ้าเขาปากหวานใส่ แกจะใจอ่อนไหมเนี่ย”
ฌานินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดหายใจลึก ๆ แล้วตอบออกมา “ฌารักเขา ยังรัก แต่สิ่งที่เขาทำมันเกินจะรับได้”
เมื่อเอ่ยถึงความรัก กลางหัวใจดวงน้อยพลันเจ็บจนหน่วงในอกแทบหายใจไม่ออก แต่หลังคำนั้น เสียงของเธอก็แข็งขึ้น เอ่ยออกมาเหมือนกำลังย้ำเตือนตัวเองไปด้วยในเวลาเดียวกัน
“ไม่ต้องห่วงเลยขวัญ ฌาไม่ได้ถอยเพราะจำใจ ไม่ได้ถอยเพราะอยู่ต่อไม่ได้ แต่ถอยเพราะสิ่งเลวร้ายที่เขาทำ”
ความเงียบแทรกซึมเข้ามาในบรรยากาศ มันคือการยอมรับความเจ็บปวด และในขณะเดียวกันก็เป็นครั้งแรกที่ฌานินยืนอยู่ข้างตัวเองจริง ๆ ไม่ใช่ข้างกายของใครที่ไร้ตัวตน
วันนี้เธอพร้อมกลับ
