จากนิ่งสงบ ร่างเล็กเริ่มดิ้นเพื่อจะเอาตัวเองหนีไปจากตรงนี้ หนีห่างจากเขา คนที่มักจะพูดจาเสียดสี ตอนนั้นเธอทนเพราะรักจนโง่งมหน้ามืดตามัว แต่ตอนนี้เธอตาสว่างแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องทน
“อย่าดิ้น”
เพียงคำสั่งกร้าวหลุดจากคนตัวสูง ใบหน้าหวานเชิดขึ้นแล้วตอบกลับเดี๋ยวนั้นอย่างไม่ต้องคิด
“อย่ามาสั่ง”
“… อ่า” คลื่นพ่นลมหายใจออกมาแรง ๆ เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันอย่างพยายามข่มอารมณ์ ถึงตอนนี้เธอไม่ใช่แมวน้อยในกรงเหมือนแต่ก่อน แต่พอได้ยินคำที่สวนกลับมันทำให้เลือดทั้งหน้าของเขาร้อนผ่าวขึ้นในทันที
“ทำไมปากดีนักล่ะ หืม?”
“อย่าทำเหมือนติดใจกันขนาดนั้นสิคะ ฌาไม่ได้อยากอยู่ในกรงของพี่คลื่นแล้ว” ดวงตากลมจ้องอย่างไม่หลบ แล้วเอ่ยต่อ “หวังว่าพี่คลื่นจะไม่ใช้วิธีสกปรก ต้อนฌากลับเข้าไปในกรงอีกนะคะ”
“ฉันจะต้อนเธอกลับมาให้ตัวเองมีพันธะเพื่ออะไร สำคัญตัวเองเกินไปแล้วฌานิน”
“ถ้าไม่อยากให้สำคัญตัวก็ปล่อยค่ะ แล้วอย่
