เธอปล่อยให้เสียงนั้นดังขึ้นและเงียบลง ซ้ำไปซ้ำมาวนอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งจิตใจอ่อนแอที่พยายามแข็งกร้าวต้านทานไม่ไหว นิ้วที่สั่นระริกยอมกดรับสายในที่สุด
(เตรียมตัว ฉันจะให้ธันวาไปรับมารอที่ห้องรับรองของคลับ)
“…”
(ได้ยินก็ตอบฌานิน อย่าให้รำคาญมากไปกว่านี้)
“…”
(ฉันบอกไปกี่ครั้งว่าไม่ชอบคนงี่เง่า แค่ไม่ไปเอาของขวัญมันเป็นอะไรนัก กลับห้องเมื่อไรเดี๋ยวไปเอาเอง พอใจหรือยัง)
“… อื้อ” ร่างเล็กพยายามข่มเสียงของตัวเองไม่ให้สั่นเครือ และตอบกลับเพียงคำสั้น ๆ การกลายเป็นคนงี่เง่าในสายตาเขาขนาดนี้มันยิ่งทำให้เจ็บปวด ทั้งที่ผ่านมาเธอพยายามยืน
ในจุดของตัวเองไม่รบกวนแล้วแท้ ๆ
(เป็นอะไร)
“…” แม้จะตอบเพียงสั้น ๆ แต่เสียงของเธอมันขึ้นจมูกจนแหบพร่า ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่ากำลังร้องไห้
(ถามว่าเป็นอะไร)
“… เปล่าค่ะ”
(ร้องไห้ทำไม ฉันทำอะไรให้เธอน้อยอกน้อยใจอีกล่ะ)
นั่นไม่ใช่คำถามเพราะความเป็นห่วงหรือเ
