ฌานินสะอื้นเบา ๆ อยู่ในอ้อมกอดของคลื่น นิ้วเรียวกำเสื้อเขาไว้แน่น ครั้งนี้เธอห่วงคนเป็นพ่อจนคิดไม่ตก แต่สุดท้ายทั้งหมดก็เพียงกับดักหลอกคนโง่
ทำให้ความคิดเริ่มตกตะกอนได้ว่า ตอนนี้เธอไม่เหลือครอบครัวอยู่เลย มีแค่คลื่นที่อ้าแขนโอบกอด ในขณะที่พ่อ เลือกผลักเธอกลับเข้าไปในความทุกข์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“คนเก่ง ไม่ร้องแล้ว” คลื่นค่อย ๆ ผละคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอด นิ้วโป้งแตะใต้ดวงตาคู่สวยที่บวมแดง “ตาบวมหมดเลย”
ปลายนิ้วยาวค่อย ๆ ซับคราบน้ำตาออกให้ อยากให้เธอหยุดร้องไห้ อยากกระชากความเจ็บปวดออกไป อยากปกป้อง ไม่ให้ใครมาทำให้ผู้หญิงที่เขารักคนนี้เป็นทุกข์อีก
“อยู่กับฌานะ อย่าหนีไปไหนเลยนะคะ”
“ไม่หนีครับ พี่สัญญา”
“ไม่โกรธฌาได้ไหม อึก~” ฌานินสะอื้นออกมาเบา ๆ นอกจากจะเสียใจเรื่องพ่อ ตอนนี้เธอยังกลัวว่าคลื่นจะหายไป เพราะเขาเคยทำ แม้บอกว่าจะไม่ไปไหน แต่ก็ยังคิดหวาดกลัวอยู่ดี
“ไม่โกรธแล้ว หยุดร้องนะครับ
